qalxdı..
-xoş geldin, sarışın..
-indi ele xoş gelecem ki, bir de heç kimi xoş görmeyeceksen, Kübra! Ne deyirsen de! İşim var..
-oo bu gün kefimiz yoxdu, deyesen..
-Kübra, kes!
-yaxşı, sene birini gösterecem..- qabağımdan çekildiyimde Ayaz görüşüme girdi. Burdaydı. Axı niye?! Nece?!6 il.. o hadisenin üstünden tam 6 il keçdi.. Ayaz yene alemi qatmışdı.. Amma sonra tutuldu.. Çox gec olsa da.. Bir de o.. Ayazın tutulmağını bele görmedi o.. Sevine bilmedi buna.. getdi.. Ondan mene qalan şekiller, bir de mezar qaldı.. Gözümden 1-2 damcı yaş yere düşerken elimi mezarın üstünde gezdirdim.. Soyuq idi.. Sadece soyuq..
-salam.. yene geldim.. Sen meni qoyub getsen de men gelirem. Sen gedenden sonra içimde bir buruqluq qaldı. İçimde bir yer boş qaldı. Heyatımın en unutulmaz anlarını seninle keçirtdim men.. En eylenceli, en maraqlı. Meni bele terk etmeyini hele qebul etmesem de yoxluğuna alışıram.. Sevgiyle doldurmağa çalışıram yoxluğunu.. her ne qeder bildirmemeye çalışsa da, o da çökdü.. hiss edirem. Fuadın sayesinde dayanır.. Yadında, 'biz heç vaxt ayrılmayacağıq!' deyerdin.. sözünü tutmadın.. Men öyreşmişdim varlığına.. meni qorumana, mene 'qoruyucu melek' demene.. Amma men seni qoruya bilmedim.. Bu gün senin ad günündür.. Bilirem, ad günlerini severdin. Ve eylenceni.. ve hediyyeleri.. Bu sensiz keçirtdiyimiz neçenci ad günündür bilmirem. Getmeseydin.. Ferqli olsaydı. Bax, hediyyeni getirdim. Bilirem, indi burda olsaydın 'mene defter aldın?' Deye fors edib küserdin. Amma bu adi defter deyil. İçi doludur. Sen getdikden sonra, her gün yoxluğunla bir cümle yazdım bu deftere.. Her sözü, her setri sensen bu cümlenin. Sen deye başlayor, sen deye bitir her setri. Sen deye ağladı qelem bu deftere.. Sen deye derd ortağı oldu bu defter qeleme.. sen deye axarken göz yaşlarım, sen deye qurudu bu defterde.. Bilirem indi ağladığım üçün mene esebleşirsen. Belke de, bilmirem. Belke de görmürsen meni. Amma men yene de gelecem seni görmeye.. Bu gün oğlumu da getirdim. Her gelende