n həyətində kiçik bir qonaqlıqla olacaqdı bu toy. Fərid Rayanı qoyub yuxarı otağa qalxdı.Mənsə bu an gördüyüm mənzərə içərisində çaşqın qalmışdı. Kənardan bir cüt göz bu toyu izləyirdi. Bu Mehin idi . Amma mən ona yaxınlaşmadım.Nifrət edirdim ona.O ağlayırdı sanki. Sonra bir anda yox oldu. Elə bu zaman Fərid gəldi.
-Yox bu toy olmayacaq.Mən evlənmirəm!
Hər kəs şok bir vəziyyətdə onu izləyirdi. Bir anda yuxarı qalxıb əşyalarını toplayıb evi tərk etdi. Rayanın vəziyyətini isə dilə gətirmək mümkün deyildi.
(Fərid) Evi tərk etdim. Mehin sağ idi ya yox bilmirdim. Çünki məktubda bu sözlər yazılmışdı.
"Əslində mən səni çox sevirəm. Amma getməliyəm. Mən xəstəyəm Fərid. Xərcəng. Nə qədər ömrüm qalıb bilmirəm amma gözün önündə mənim günü-gündən məhv olmağımı sənə yaşada bilmərəm. Buna haqqım. Yoxdu. Bağışla.Səni ilk gördüyümdən son nəfəsimə kimi sevmişəm, sevirəm, sevəcəm də. Xoşbəxt ol. Öz həyatını qur , yaşa. Ruhum hər zaman səninlə. Bunu unutma..."
Mən Mehini axtarıb tapmalı idim. Hər yerə axtarışa verdim, polis dostum var onla əlaqə yaradıb Mehinin dannılarını söylədim. Onu axtarıb tapmalı idim.Çox peşmanam . Gecikdim.
Bir həftə sonra.
-Sevgilim , gəldim sənin yanına yenə . Sənə güllər gətirmişəm.
-.....
-Niyə susmusan? Yoxsa yenəmi küsdün məndən? Səni sevirəm. Səni həmişə ruhumda, qəlbimdə yaşadacam.Yoxsan artıq bilirəm. Bu gün gəldim görüşək bəlkə də son dəfə. Gedirəm sevgilim.Başqa ölkəyə. Sıxır bu şəhər məni. Bağışla səni tək qoyuram. Amma bacarmıram özümlə bağışla. Ruhum səninlə birgədi onsuz həmişə..
Ağlayaraq soyuq məzar daşını öpdüm. Və uzaqlaşdım oradan.

* * *
Səni məndən alan dünya bir də geri verərmiydi?!

* * *
(Günəş) O gündən Fəriddən bir xəbər ala bilmədik. Onu bilirdik tərk etmişdi ölkəni. Onun yoxluğuna alışmaq ən çox mənə çətin oldu. Amma nə yaxşı ki Anar var idi yanımda. Onunla həyatımın ən xoşbəxt günlərini yaşadım. Artıq evliyik. Əkiz uşaqlarımız var. Bir qız bir oğlan. Damla və Əkbər adında. Həyatıma həyat qatırlar onlar.