Artıq dörd ilə yaxın zaman keçsə də toylarından, isti ocaqları uşaq səsinə, Qönçənin qucağı körpə qundağına, İlqarın qulağı "ata" sözünə həsrət qalmışdı. Bir-birinə bəlli etməməyə çalışırdılar, amma, hər ikisinin çöhrəsindən kədər əksilmirdi. Getmədikləri həkim, dolanmadıqları ziyarətgah bəlkə də qalmamışdı Azərbaycanda, amma təqdir Allahın, övaldları olmurdu. Nə vaxtsa üzlərinin güləcəyinə ikisi də inanırdı. Dillərindən dualarını əksik etmirdilər.
Bir gün həkimlər Qönçəni, o da İlqarı müjdələdi. Kənd yerində hər xəbər tez yayılar, tez eşidilər. Bütün yaxınları, bütün sevənləri də sevindi bu xoş xəbərə. Qönçə uşaq gözləyirdi. Sayılı günlər tez keçər deyiblər. Elə də oldu.
Artıq evlərinin sevinci, ürəklərinin ümüdü, ana - atasının birdənəsi Qönçənin qucağında idi. Ad qoyarkən çox düşünmədilər, Arzu oldu qızların adı.
Arzu hələ qundaqdaydı. Xoş şeylər danışılmırdı kənd içində. Hər kəs narahat olmağa başlamışdı sabahları üçün.
Və "o gecə"... 25 fevral gecəsi... Kaş olmasaydı Azərbaycan üçün 26 fevral səhəri. Təqvimdə birbaşa 24-dən, 27-ə keçilsəydi... Yaşanmasaydı... Amma kaşkilər olanları düzəltmir ki... Amma kaşkilər acıları unutdurmur ki... İl 1992. 25 fevral. Gecəykən anidən basqın etdilər. Onsuz da nə zaman bəla gəlmədən öncə gəlirəm deyir ki...
Lənətlər, acımasızlar, vicdansızlar...Elə edərlərmi? Harda yazılmışdı, nə zaman görülmüşdü beləsinə qansızlıq? Bu qədərini bəşər eşitməmişdi daha öncəsində...
Kənd əhli yataqlarından fəryad səsləriylə qalxdı. Nə baş verdiyini anlamağa fürsətləri belə olmadı. Hər kəs bir-birinə qarışmışdı. Şüursuzca qaçmağa çalışırdılar. İlqarın ailəsi də. Qönçə ətrafına baxanda xəstə anasının qaçmasına köməklik göstərən İlqarı görə bilmədi. Arxaya qayıtmaq istəsə də insan seli onu da sürüklədi bilinməzliklərə doğru. Hara qaçırdılar, niyə qaçırdılar bilmirdilər. Onsuz da qarşılarına çıxanları ucdan tutma qırırdılar vəhşilər. Yaşlı, qadın, uşaq demədən. Bir neçə dəqiqə sonra sağ qalıb, qalmamağı təxmin etmək mümkünsüzdü. Ancaq