qaçırdılar. Meşəyə doğru. Orda gizlənmək ümüdüylə... Sağ qalmaq ümüdüylə... Bir az artıq yaşamaq ümüdüylə... Qışın soyuğunda... Çırıl çılpaq... Yorğundular... bitgindilər... Çarəsiz, köməksizdilər... Qafil yaxalanmışdılar. Meşəyə daldalansalar da, silah səsləri, lənətlərin bağırtıları çox yaxınlıqlarından gəlirdi. Nəfəslərini belə qorxaraq alırdılar. Kiçik bir səs onları rahatlıqla ələ verəcəkdi.
Bu səssizliyi anasının qucağında hər şeydən xəbəriz yatan körpənin qiyyəsi pozdu. Ağlayırdı. Sanki olanlardan xəbərsiz olanlara ağlayırdı. Sanki hər kəsin inadına ordakıların etmək istəyib, edə bilmədiklərini edirdi. Sanki fərqindəydi. O da fərqli ağlayırdı. Yoxsa onlaramı elə gəlirdi. Artıq düşünə də bilmirdilər. Ancaq o an hər kəsin ağlında bir fikir vardı. Səsi eşidib gələcəklər. Bütün baxışların tək adresi vardı - Qönçə və Arzu. Qönçə narahatdı. Nəsə eləməliydi. Bir uşaq üçün hər kəs ölməli deyildi. Çox düşünmədi. Onsuz da bunun üçün zamanı da yox idi. Qızının səsini kəsməliydi. Arzuysa inadla sanki, sakitləşmək bilmirdi. Qönçə özünü itirmişdi. Var gücüylə balasının ağzını bağladı. Hər kəsin ağlında Qönçə havalandı fikri vardı. Artıq onlar üçün hər şey anlamını itirmişdi. Yaşamaq belə. Qısa zamanda səs kəsildi. Qönçə körpəsini sinəsinə sıxıb hərəkətsiz qalmışdı. Heç nə, heç kəs gözünə görünmürdü. Elə bil sadəcə Arzunun cansız bədəni və özü vardı orada.
Sonradan öyrənəcəkdi hamısı, əslində qədim Xocalının belinin tamamən büküldüyünü o gecə. Hayqırdığını, amma, fəryadını kimsənin eşitmədiyini. Bağrına su yerinə nə qədər qan axıtıldığını...
İnsan acını həqiqətən ürəyinin dərinliyində yaşayanda, tam ifadə edə bilmir düşündüklərini. Sanki sözlər düyümlənir boğazında. Və... necə yazırsan, yaz yetərsiz qaldığını görürsən cümlələrin, çəkdiyin izdirabın, yaşadığın çarəsizliyin qarşısında...
Ertəsi gün yaxınlıqdakı kəndə özlərini çatdıra bilmişdilər. Qönçəysə ətrafında baş verənlərə biganəydi. Elə bil yuxu görürdü. Hə, yaşadıqları bir kabus olmalıydı. İndi oyanacaqdı.