. İlqarı işə yola salacaqdı. Qızını əzizləyəcəkdi. Sonra gündəlik işlərini görməyə başlayacaqdı... Onda niyə oyanmırdı. Nə bitməz kabusmuş bu...
Sinəsindən bir an belə ayırmadığı körpəsinin cəsədinə baxdı. Qundağı yanına qoydu. Üzünü açmağa cəsarət etmədi. Sanki yeni - yeni dərk edirdi hadisələri. O niyə həyatdaydı? O niyə nəfəs alırdı, balası yaxınlığında nəfəssiz yatarkən. Onu geri gətirə bilməyəcəkdi, amma özü onun yanına gedə bilərdi - fikirləşdi. Başından örtüsünü açıb, boynuna doladı. Amma bir uşaq səsi qulaqlarında çınladı anidən. Qeyri iradi başını qundağa doğru çevirdi. Yox, ola bilməzdi...Bu imkansızdı. Necə axı... Arzu yenə ağlayırdı. Qönçə o an ürəyi dayanacaq zənn elədi. Yoxsa həqiqətən dəli olmuşdumu... Özü də ağlamağa başladı. Səsə yaxınlıqdakılar da gələndə, onlar da heyrətlərini gizlədə bilmədi. Bu möcüzəydi. Allahın möcüzəsi! Başqa nə ad vermək olardı Arzunun həyatda qalmasına.
Sonradan ana-qız Bakıda məskunlaşdılar. Qönçə İlqarın şəhit olduğunu öyrəndi.İndi ikinci dəfə qovuşduğu qızına dörd əllə sarılıb. Arzuysa 20 yaşındadır. Hələ də 20 ildir, bir dəfə belə görmədiyi Vətəninə qovuşacağı günü gözləyir..
Yalnız