-Sen de en az menim qeder ezab cekirdin. O senin ailenden qalan yegane adamiydi.-deyerek basini asagi endirib ellerimize tamasa etdi.
-Sene ehtiyacim vardi-deye men onun uzune baxmaq ucun biraz asagi eyildim.
-Meni yeniden qucaqla-deyerek dodaglarini yana qacirdi. Gulumseyerek dizlerim uzerine qalxdim ve onun sert sekilde boynuna atildim. O meni kobud qollari ile belimden sixarken, men de onun saclarina ellerimi kecirerek sixdim.
Onun da mene ehtiyyaci oldugunu bilmek gozel duygu idi.
-Istirahet etmelisen-deye o menden ayrildi.-Sene qan versem de bu yaxsilasdigin anlama gelmir.Sabah axsam cixacayiq.
-Gedirsen?-deye halim deyisdi. Indi onun niye bele cox halsiz oldugunu anlamisdim.
-Isteyirsen?-deye o gulumsedi, ancaq disleri gorunmedi.
-Menimle uzan-deyerek aglimdakilari cole buraxdim. Deyesen cox ireli getmisdim.
O ise hec ne demeden carpayidan qalxib sol terefime kecib oturdu. Meni qucaqlayaraq ozu ile uzandirdi ve men basimi onun sinesine qoyaraq rahatladim. O vaxt menim ucun zaman donmusdu. Her sheyden kenar, her sheyden uzaq onun yaninda idim. Onunla idim. Hetta qucaqlasib carpayida onunla uzanmis veziyyetde...
-Cox halsiz gorunursen-deye nefesimi cole buraxdib, gozlerimi yumdum.
-Nece gundur qan qebul etmirem.-deye o danisarken sesi qulaqlarimda zingildedi. Bu ona gore olmusdu ki, onun ses tellerine yaxin yere qulaqimi dayamisdim. Gozlerimi yumub anin dadini cixarmaq isteyirdim. Ona gore artiq sual vermedim... Qefilden aglima gelen suali agzimdan buraxdim
-Bes sen tesirden nece qurtuldun?-deyerek basimi qaldirdim. O ise elini ataraq cibinden menim gumus boyunbagimi cixardi ve gulumseyerek:
-Mocuzelere inanmaq lazimdir...-deyerek boyunbagini boynuma asdi.

***

Tenginefes haldaydim. Oksigeni ciyerlerime fasile vermeden cekirdim ve ayaqlarimi saxlamadan bu labirintde qacirdim. Yolu tapmaq getdikce cetinlesirdi ve en esasida kiminse terefinden izlendiymi bilerek...Bunun yuxu oldugunu bilirdim ve gorme bacarigimin yeniden mene neyise subet