qorxmadığı bircə qapı vardısa, o da Qulunun qapısıydı.
Bu yandan da ki, Qulu başladı ondan qorxmağa.
Hər dəfə poçtalyon Səməd qapısını döyəndə Qulunun ürəyi düşürdü, rəngi-rufu qaçırdı.
Yetim Qulu onun nəyindən qorxurdu, niyə qorxurdu, - o yazıq heç cürə başa düşə bilmirdi.
Ancaq yetim Qulu elə sidq-ürəkdən qorxurdu ki, yazıq poçtalyon Səməd bundan qorxmağa başladı, bunun qapısını qorxa-qorxa döyməyə başladı.
Və ikisi də bir-birindən o cürə qorxa-qorxa, çəkinə-çəkinə axırda bir-birini elə şeyə inandırdılar ki, kimə desən inanmaz.
Əgər günlərin bir günü bu kəndə bir qara kağız gəlsəydi və belə məlum olsaydı ki, həmin qara kağız yetim Qulunun davadakı oğlundan gəlib, - nə Qulu bir damcı heyrətlənərdi, nə də poçtalyon Səməd.
Bəli, bunlar ikisi də səmimi qəlbdən inanmışdılar ki, yetim Qulunun bir cavan oğlu var, özü də davadadı...
Ancaq qəribə burasıydı ki, ikisi də Qulunun oğlundan məktub-zad gözləyib eləmirdilər.
Qulunun oğlundan təkcə qara kağız gələ bilərdi...
Yetim Quluynan poçtalyon Səməd bir-birindən bu cürə qorxa-qorxa, çəkinə-çəkinə ayları ötürdülər, illəri yola saldılar və günlərin bir günü baxıb gördülər ki, dava qurtarıb.
Davadan qara kağızı gəlməyənlər özləri bir-bir qayıdıb gəlirdilər. Bu hesabnan gərək Qulunun oğlu da qayıdaydı.
Yetim Qulu bütün kəndin gözünün qabağında həsrətnən oğlunun yolunu gözləyirdi və bu boyda kənddə bir adamın ağlına da gəlmirdi ki, yaxşı, bu Qulu hansı oğlunun yolunu gözləyir?.. Bu Qulunun oğlu nə gəzir?!..
Çünki hamı gözləyirdi, bütün kəndin gözü yoldaydı, davaya gedən oğul-uşağından qara kağız gələnlər də gözləyirdilər.
Yetim Qulu da gözləyirdi...
...Qayıdanlar qayıtdılar, camaatın bir parası gözünü yoldan çəkdi.
Qayıtmayanlar qayıtmadılar, qalan camaat da yavaş-yavaş başladı inanmağa ki, bu qayıtmayanlar deyəsən heç bir də qayıtmayacaqlar, bunlar da gözlərini yoldan çəkdilər.
Belə-belə bütün kəndin gözü yoldan çəkildi və bütün kənd
gözünü zillədi Quluya; çünki Qulunun gözü hələ də yoldaydı.
Davadan