Səmədgilə çoxlu adam yığılmışdı və o yazığın dodaqları tərpənəndə, son nəfəsdə Qulunu çağıranda bu adamlar çaşıb özlərini itirdilər...
Ora yetim Qulu, bura yetim Qulu!..
Qulunu tapıb gətirdilər.
Yetim Qulu içəri girəndə poçtalyon Səməd tamam hərəkətdən düşmüşdü, nəfəsi də gəlmirdi, ancaq ölməyinə də hələ ölməmişdi.
Gözləri açığıdı, qapıya zillənmişdi. Qulunu gözləyirdi.
Hamı Qulunu gözləyirdi.
Poçtalyon Səmədin arvadı da bir qırağa çəkilib kirimişdi, ağlamırdı.
Elə sakitlik idi ki, milçək uçsa, vızıltısı eşidilərdi. Və doğrudan da milçək uçurdu, vızıltısı eşidilirdi.
O milçək vızıldaya-vızıldaya düz poçtalyon Səmədin gözünün qabağında hərlənirdi.
Ancaq poçtalyon Səmədin o milçəyi qovmağa heyi yox idi.
Qorxusundan gözünü də qırpa bilmirdi.
Çünki bilirdi ki, gözünü qırpsa, day açmağa heyi çatmayacaq, elə o cür gözüyumulu ölüb gedəcək. Qulunu da görməyəcək.
Və elə ki Qulu girdi içəri, gəldi dayandı o yazığın başının üstündə, hamı da maraqnan başladı gözləməyə ki, görən poçtalyon Səməd buna nə deyəcək, o yazıq yavaşcadan pıçıldadı:
- Qulu, sən Allah bu milçəyi qov...
Qulu milçəyi qovdu.
Poçtalyon Səməd yenə yavaşcadan pıçıldadı:
- Qulu, ölürəm, halal elə...
Qulu başını tərpətdi, yəni ki halal eləyirəm.
Və poçtalyon Səməd bu dəfə lap yavaşcadan pıçıldadı:
- Qulu, bu neçə ili səni aldatmışam, Allah günahımdan keçsin... döşəyin ucunu qaldır, uşağın qara kağızı ordadı...
Camaatın gözü bərəldi: hansı uşağın qara kağızı?.. Nə qara kağız?..
Qulu əliylə döşəyin ucunu qaldırdı.
Hamı dörd göznən baxırdı; ancaq döşəyin altı bomboş idi...
Camaat rahat nəfəs aldı.
Yetim Qulu çevrildi poçtalyon Səmədə desin ki, bəs döşəyin altında heç nə yoxdu.
...Poçtalyon Səməd