Yetim Qulu o qapıda, bu qapıda yetimçiliklə böyümüşdü; damdan yıxıla-yıxıla, çayda boğula-boğula, dünyanın bütün pis naxoşluqlarını çıxara-çıxara böyümüşdü.
Ancaq damdan yıxılanda qıçı sınmamışdı, çayda boğulanda batıb ölməmişdi, o ki qaldı naxoşluqlara, burda məsələ bir az qəlizləşir.
Çünki yetim Qulu uşaq vaxtı naxoşluğa düşürdüsə, kənddəki neçə-neçə uşağı da həmin naxoşluğa salırdı.
Qulu çiçək çıxartdı, kənddəki neçə-neçə uşaq da çiçək çıxartdı.
Qulu tamam sağaldı, heç o çiçəyin izi-tozu da qalmadı, ancaq kənddəki neçə-neçə uşağın sir-sifətində o çiçəkdən çopur qaldı.
Qulunun başı yara tökdü, kənddəki neçə-neçə uşağın başı da yara tökdü.
Qulu tamam sağaldı, heç o yaranın izi-tozu qalmadı, ancaq kənddəki neçə-neçə uşağın başında o yaradan keçəllik qaldı.
Bəli, yetim Qulu böyüdü, bir cavan oğlan oldu.
Tay-tuşları başladılar evlənməyə: sifəti çopurlar da evləndilər, başı keçəllər də.
Təkcə yetim Qulu bu qıvrımsaç başıynan, bu gül kimi sifətiynən evlənmədi ki, evlənmədi.
Yetim Qulu evlənməyə qorxurdu. Qorxurdu ki, evlənə - uşağı ola, ölə - uşağı yetim qala...
Yetim Qulu evlənmədi ki, uşağı yetim qalmasın.
Tay-tuşları oğul-uşaq sahibi oldular.
Qulu ölmədi.
Oğul-uşaq böyüdü, beş yaşına çatdı, on yaşını ötdü, on beş yaşından adladı, - Qulu ölmədi və başladı peşiman olmağa.
Fikirləşdi ki, ey dadi-bidad, evlənsəydim, indi oğlumun on beş yaşı olardı...
Yetim Qulu evlənsəydi, oğlu indi iyirmi yaşına çatardı ki, dava başladı.
Oğul-uşağı apardılar davaya.
Qulu fikirləşdi ki, ey dadi-bidad evlənsəydim, oğlum olsaydı, indi davaya gedəcəkdi...
Oğul-uşaqdan başladı qara kağızlar gəlməyə.
Poçtalyon Səməd camaatın qapısını qorxa-qorxa döyməyə başladı, poçtalyon Səməd camaatın qapısını döyəndə camaat qorxmağa başladı və Qulu fikirləşdi ki, ey dadi-bidad, evlənsəydim, oğlum olsaydı, davaya getsəydi, indi qara kağız gələcəkdi...
Və bu cürə fikirləşə-fikirləşə günlərin bir günü hiss elədi ki, poçtalyon Səməddən qorxur.
Yazıq poçtalyon Səmədin bu kənddə