r şillə vurdu. Üzünə dəyən sərt şillədən özünü itirdi qadın, yerə yıxıldı. Şilləni vurarkən Hikmətin ona dediyi söz isə şillənin ağrısından daha dözülməz idi- Fahişə! Züleyxa donmuşdu, söz deməyə, etiraz etməyə gücü çatmırdı, beynində yalnız "fahişə” sözü var idi. O söz doğurdanmı Züleyxaya ünvanlanıb, əgər belədisə niyə axı? Züleyxanın dinmədiyini, özünü müdafiə etmədiyini gördükcə Hikmət daha da qəzəblənirdi. Yerdə uzanığlı vəziyyətdə olan Züleyxa bədəninə dəyən zərbələri hiss etmirdi, heç səsi də cıxmırdı. Hikmət sanki birdən ayıldı, Züleyxanın ağız-burnundan gələn qan üst-başını, döşəməni qana bulamışdı. Qapı sakitcə aralandı, bayağdan onsuz da qapı arxasında dayanıb olanlara sadəcə qulaq verən ata-ana içəri keçdilər. Sanki belə olacağını çoxdan bilirlərmiş kimi heç nə onlara təəccüblü görünmürdü. Əslində Hikmət nəinki əl qaldırmaq, hətta indiyə qədər güldən ağır söz deməmişdi Züleyxaya. Əslində bütün bu olanlar Hikmətin ata-anasına təəccüblü görünməli idi , amma... Belə deyildisə demək ki, bu çoxdan qurulmuş plan idi. Hikmətin atası qabağa gəlib, oğlunu sakitləşdirməyə çalışdı, əllərindən tutub, taxtın üstündə oturtdu. Anası isə yerdə yarıbayğın halda uzanmış Züleyxanı yerdən qaldırıb, mətbəxə keçirdi. Züleyxa sanki keyimişdi, ətrafında olanlar ona yuxu kimi gəlirdi, heç nəyi dərk edə bilmirdi. Qaynanası spirtli pambığ ilə üz-gözünün qanını silirdi, əl dəsmalını soyuq suda isladıb, Züleyxanın alnına qoydu, iki fincan çay da süzdü. Mətbəxin qapısın örtüb, Züleyxa ilə üzbəüz oturdu:
Qızım sənin nəyin çatmırdı? Hansı dediyini etmədik? Heç utanmadınmı?
Nədən, ana, nədən utanmalıyam? Nə olub axı?
Qadının üzündə istehzalı bir təbəssüm yarandı:
Gözlərimin içinə yaxşı bax, Züleyxa, sən mənim nə demək istədiyimi yaxşı anlayırsan, özünü axmaq kimi aparma! Sənin o məktəb direktoru ilə nə işin vardı axı? Yanında yarlı-yaraşığlı ərin var, gül kimi balaların var, yaraşdımı sənə? Niyə ailəmizin adını yerə soxdun? ....
Qadın əl-qolla danışdığca ağzı köpüylənirdi, sanki