barmağları Züleyxanın gözünə girəcəydi. Züleyxa isə gözləri bərəlmiş, heyrətdən ağzı açıla qalmışdı, sözləri eşidirdi, amma dərk etmirdi:
Nə direktor, ana? Kimi deyirsən? Nə olar açıq danış, vallah heç nə başa düşmürəm.
Əla başa düşürsən, bütün şəhər səndən danışır, biabır etdin bizi, bunun axırı nə olacaq, təsəvvür edsən? Hikmət uşağları əlindən alıb, səni də it kimi qovacaq evdən, isti yerini niyə soyuğ etdin, a bala? Nəyinə lazım iti o qoca kişi?...
Ana, Allaha and olsun, mənim heç nədən xəbərim yoxdu...
Qadın Züleyxanın sözünü deməyə imkan vermədi, heç vaxt hündürdən belə danışmayan qaynanası necə qışqırdısa, səsi divarlarda əks etdi:
Kəs səsini, ləçər, bəs niyə bütün şəhər səndən danışır? Elə bilirdin gizli qalacaq?
Züleyxa daha danışmadı, başa düşürdü ki danışmağı mənasızdı, heç danışmağa taqəti də yox idi. Üz gözü ağlamağdan, dəyən zərbələrin təsirindən şişib, qızarmışdı. Halsız idi, hərəkət etməyə gücü çatmırdı.
Həmin gecə Züleyxa uşağlarının yanında yatdı, əslində yatmadı, səhərə qədər ağladı. Günahsız yerə suçlanmağı əzab verirdi ona, Hikmətlə danışmağa çalışsa da rədd edildi, Hikmət onun üzünə belə baxmadı.
Səhər açıldı. Sanki bütün olanlar xəyal kimi baş verirdi. Onların ayrılmağı, uşağlarının məhkəmə salonunda ağlamağı, sevib əzizlədiyi qohumların ondan üz çevirməyi... Gözlərini yumub, geri baxdığca dəliyə dönürdü Züleyxa, ürəyi yanırdı, ağlayıb, sakitləşirdi bir az.
Uşağlarının oxuduğu məktəb direktoru Züleyxagilin uzaq qohumlarından sayılırdı. Ağırbaşlı, ədəb-ərkanı yerində olan bu insanı bütün məktəb heyəti çox sevirdi. Əslində Züleyxa heç onun qohum olduğunu bilmirdi, ata-anasının bütün qohumlardan uzağ yaşaması məlum soyuğluğu yaratmışdı. Bir dəfə təsadüfən bu nurani insanla məktəbin dəhlizində rast gəlmişdi. Züleyxanı görüncə duruxmuşdu direktor, hətta bir neçə saniyə ayaq saxlayıb, qadını diqqətlə süzmüşdü. Züleyxa bu baxışlardan özünü itirsə də, dillənməmişdi. Sonda qadını yanına çağırmışdı məktəb direktoru:
Qızım, sən Fərhadın qızı