ı deyilsənmi?...
Atasının adını eşidəndə sarsılmışdı Züleyxa, özünü itirmişdi:
Bəli, hardan bildiz?
Sən anana nə qədər bənzəyirsən, qızım, səni görəndə elə bildim anandı, Allah ikisinə də rəhmət eləsin.
Bunu deyib, kövrəlmişdi kişi, hətta yaxına gəlib, Züleyxa ilə görüşmüş, ata-anası haqqında xoş sözlər demişdi. Təxminən dörd -beş ay bundan öncəyə təsadüf edən bu hadisəni Züleyxa hətta Yusifə də danışmışdı, qardaşı da buna çox şad olmuşdu. Bu bir neçə ay ərzində Züleyxa arada-sırada onunla xüsusi hörmətlə görüşmüş, bu da bir çoxunun diqqətini çəkmişdi. Amma ən çox diqqət ayıran isə Hikmətin qardaşının həyat yoldaşı idi. Hikmətin qardaşı qızları da bu məktəbdə oxuduğları üçün, qızların anaları ilə tez-tez üz-üzə gəlməli olurdu. Düzdü bu Züleyxanın ürəyindən olmasa da, hər dəfə hal-əhval tutmağa,
görüşməyə məcbur idi. Bu qadının ona olan nifrəti, kini bitmirdi sanki. Hələ son zamanlar vəziyyət lap gərgin olduğu üçün daha da gen qaçmağa çalışırdı bu qadından. Hikmətin atası vəsiyyətnamə yazmaq qərarı vermişdi, bütün sərvətinin əksəriyyət hissəsini Hikmətin oğlanlarının adına yazdırcağını uşağlar hələ körpəykən demişdi. Elə o zamandan arada soyuq bir gərginlik vardı və bu gərginlik Züleyxaya pis təsir edirdi. Yerli-yersiz atılan atmacalar, kinayəli sözlər, acığlı baxışlar Züleyxanı hövsələdən cıxarırdı. Dəfələrlə Hikmətə hər şeyi atıb, xarici ölkələrin birində yaşamaq istədiyini bildirsə də əri buna razı olmamışdı. Həm ata-anasını tək qoymaq ürəyindən deyildi, həm də doğulub-boya başa çatdığı şəhərdən ayrılmağ ona çətin gəlirdi.
Artıq hər şey gec idi, şər öz sözünü demişdi, özü də çox sərt demişdi! Ayrıldılar! Əslində Hikmət məhkəmədən öncə peşman idi, amma çıxan söz-söhbətlərin qarşısını da ala bilmirdi. Bu söz-söhbətlərin hardan gəldiyini, kim tərəfindən uydurulduğunu biləndə isə daha çox sarsıldı. Yıxıldı! Günlərlə otağına çəkilib, heç kimə qapı açmadı. Yalnız gecələr iki balasını qucağına alıb, saçlarını qoxlaya-qoxlaya yuxuya gedirdi. Onların üzünə baxa da