a ona pul göndərir, uşağları ilə danışdırırdı, amma özü danışmırdı. Bəlkə də Hikmət bu bir ildə onunla danışsaydı, Züleyxa bütün qürurunu ayağa atıb, yalvarar, onu burdan aparmasını istəyərdi. Amma Hikmət danışmadı! Düzdü Hikmət Züleyxanın ailə qurmasını eşidəndə çox alınsa da, Züleyxaya haqq da verdi. Hardasa ürəyinin dərinliyində haqqsız olduğunu, böyük bir günah etdiyini bilirdi. Amma daha geri dönməyə nə gücü vardı, nə də cəsarəti!
Düz üç ildən sonra uşağlarını da götürüb, geri qayıtdı Hikmət. Əslində heç nə dəyişməmişdi, hər qoyub getdiyi kimi idi. Elə ürəyində Züleyxa olan sevgisi də olsuğu kimi qalmışdı, əksinə ayrılıq daha da gücləndirmişdi bu sevgini. Züleyxanın qız övladının olmasını eşidəndə yıxıldı sanki, Züleyxa ondan daha da uzağlaşdı!...
Züleyxanın işlədiyini bilirdi, dəfələrlə işlədiyi yerə getmiş, evlərinə qədər təqib etmişdi. Amma bir dəfə ehtiyatsızlıq edib, özünü Züleyxaya göstərmişdi. Onu görüb, ağladı Züleyxa, yaxına gəlib, onun daha qarşısına çıxmaması üçün yalvardı Hikmətə. Hikmət söz versə də, tuta bilmədi sözünü, bacarmırdı ürəyi ilə!...
Ona elə gəlirdi ki, ömrü elə Züleyxanı təqib etməylə keçəcək... Züleyxa da hər dəfə geri dönüb, onu təqib edən insana həsrətlə baxa-baxa həyatını başa vuracağdı. Bəlkə də belə olmayacağdı. Bəkə də yaralar sağalacağdı, bəlkə də unudulacağdı... Amma bunlar hamısı bəlkə idi... Bəlkələr isə çox zaman gerçək