qurulmasına elə də isti münasibət bəsləməmişdilər. Elə bu səbəbdən günlərin bir günü bir birinə qoşulub, səssiz-səmirsiz yaşadığları əyaləti tərk etmişdilər. Düzdü səhərisi qız evi oğln evinə "hücum” etsə də, sonradan hər şeyin könüllü baş verdiyini anlayandan sonra sakitləşmişdilər. Hərə öz komasına çəkilib, "bizim daha o adda övladlarımız yoxdu” deyib, bu iki gəncin "kitabını bağlamışdılar”. Başqa bir əyalətə sığınan bu gəncləri sakinlər "qəribdilər” deyib istiqanlılığla qarşılamışdılar. Düzdü şəhər yerində hərə bir diyardan gəldiyi üçün "qərib” sözü işlənməsə də o zamanın əyalət dilində bu söz işlənərdi. Hətta o kənddən bu kəndə gəlin gələn də özünü qərib adlandırıdı. Sığındığları ev kiçik olsa da, həyəti bağlı baxçalı idi, Yusifin anası sevərdi gülləri, elə bu səbəbdən onu çox sevən həyat yoldaşı həyətdə ən gözəl gülləri əkərdi. Yusifin xəyalına anası gülləri qoxlayan anında gələrdi həmişə. Getdikcə ev eşiyi səhmana salıb, güzəran quran gənc ailənin xoş təbiətli atası zaman keçdikcə bu əyalətdə hörmət qazanmış, anası isə tikdiyi gözəl əlbisələrlə dillər əzbəri olmuşdu. Çox az zamanda qazandığları hörmətdən məmnun idi hər ikisi. Yusifin doğulması isə onlara dünyaları vermişdi. Atası işdə olanda da xəyalı arvadının, oğlunun yanında olardı. Hər axşam evə qayıdanda gözəl arvadını, ağappaq toppuş oğlunu görəndə daha da xöşbəxt olurdu sanki. Bu xöşbəxtlik isə cəmi yeddi il davam etdi, ikinci övladına hamilə qalan qadının vəziyyəti xoşagələn deyildi. Həkimlər daha övlad sahibi ola bilməyəcəyini desələr də anası inad etmiş, övladını dünyaya gətirəcəyini istəmişdi. Anası qız övladının olacağını o qədər arzu edirdi ki, ataları belə bu arzunun qarşısın ala bilməmişdi. Bəlkə də belə bir faciənin olacağını ağlına gətirməmişdi. Anası əhd etmişdi ki, qızı olsa adını mütləq Züleyxa qoyacaq. Belə də oldu, amma.... Züleyxa doğulandan iki saat sonra həkimlərin bütün cəhdlrəinə baxmayaraq anaları canını tapşırdı. Yusif indi də xatırlayırdı, anası öləndə bütün xəstəxana