a ağlamışdı, hələ əyalət camaatının evlərinə tökülüşməsi, üzlərini demək olar ki görmədiyi babaları, nənələri, əmi dayı, xala bibi... Hər kəs burdaydı, dizinə başına döyən qadınlar, ağlayan kişilər... Qohumların üzündəki təəssüf, peşmanlıq.... Anasının yerə qoyulan cənazəsi.... Yadına gəlir ki, sakitcə yerə çöküb, cənazə ipəyini anasının üstündən qaldırıb öpəndə hər kəs özünü itirmişdi, lakin sonra daha da çoxalan hönkürtülərin səsi hələ də qulağındaydı!...
Anasının ölümündən sonra çox şey dəyişdi. İki körpə uşağla tək qalan ata çarəsiz qalmışdı. Bir tərəfdən sevimli arvadının ölümü, bir tərəfdən anasız qalan körpə uşağların qayğısı... Gənc ata özünü itirmişdi, qohum qardaş nə qədər çalışsalar da ata yurduna qayıtmaq niyyəti yox idi, küsmüşdü sanki hər kəsdən, ürəyi qırılmışdı. Sanki arvadının ölümündə bu insanların günahı var idi. Həm də arvadının məzarı da burda idi, bilirdi ki geri qayıtmayacaq, elə o səbəbdən də arvadını burda dəfn etdi və bu məzar onu bu əyalətə
daha çox bağladı. Ana bacı bir müddət onlarda qalsa da, sonradan hər kəs evinə ocağına qayıtdı. Gənc ata hansı işdən yapışacağını bilimirdi, evdə uşağların göz yaşlarını görməməkçün qaçmaq, uzağlaşmaq istəyirdi. Yaxşı ki, qonşu qadınlar köməyə gəlirdilər, yoxsa bu körpə qızcığazın sağ qalması müşkül idi. Uşaq az qala əyalətdə dünyaya nə qədər yeni uşaq gətirmiş qadın varsa hamısından süd əmdi, yavaş yavaş böyüməyə başladı. Yusif artıq ikinci sinifə gedirdi, bəlkə də anasının olmamasından ya nədənsə müəlliməsinin sevimlisinə çevrilmişdi. Gedib gəlib Yusifin saçlarınına sığal çəkən müəlliməsini çox sevirdi Yusif.
Həm ev işində, həm çöl işində işləmək üzmüşdü atanı. Bütün gün bənnalıq edib, evə çörək qazanan ata, evə gələndə içməyə isti çay da tapmırdı, daha doğrusu bunları edəcək qadın yox idi. Züleyxanı demək olar ki qonşular böyüdürdü. Düzdü Yusifin atası da bu yaxşılığın altında qalmırdı amma başa düşürdü ki, bu da çıxış yolu deyil. Yusif böyük olduğu üçün az da olsa özü özünü idarə edə bilirdi,