bəlkə də həyat bunları ona daha tez öyrətdi. Səhər ayılanda yerini yığmağı, paltarlarını geyməyi, dəftər kitabını səliqəli saxlamağı yaşıdlarından daha tez öyrəndi. Hələ günortalar qonşuları Züleyxanı evə yatmağa gətirəndə, körpəni dizləri üstə qoyub yatırmağı da öyrənmişdi. Yusif öyrəşmişdi artıq körpəyə, sanki o vaxtdan dərk etmişdi ki bu körpəni Tanrı ona əmanət verdib, qorumalıydı! Dizlərinin üstündə uyuyan körpəni ehtiyatla qucağına alar, balaca beşiyinə uzadardı. Bəzən dəqiqələrlə körpənin üzünə diqqətlə baxardı. Züleyxa anasına elə bənzəyidi ki, bəzən körpəni qucağlayıb hönkür hönkür ağlayardı. Hər dəfə yorğun halda evə dönən ata övladlarının bir birini qucağlayıb soyuq evdə yatdığlarını görəndə ürəyi parçalanırdı. Çox zaman da balalarını bağrına basıb , ağlayardı ata.
Günlərsə dayanmırdı, həyat davam edirdi.... Ananın ölümündən düz 10 il keçmişdi. Yusif artıq onuncu sinifdə oxuyurdu, məktəbin ən yaxşı oxuyanı, ən yarşığlı oğlanı idi. Hər gün üzərində neçə neçə qızın nəzərlərini hiss edirdi. Bu onun xoşuna gəlsə də fikri dərslərinin yanında idi. Artıq Züleyxanın on yaşı vardı, elə indidən gözəlliyi göz çıxarırdı, böyüyüb çox canlar alacağı məlum idi. Bəlkə də evin yeganə qadını olduğu üçün Züleyxa vaxından əvvəl ağır işlər görməyə başladı. Yemək bişirməyi, paltar yumağı, ev yığışdırmağı bacarırdı artıq. Ata övladını çox sevsə də hər dəfə Züleyxanın üzünə baxanda o müdhiş günü xatırlayırdı.Hələ üstəlik qızın anasına həddsiz bənzəyişi ataya daha bir dərd idi, anası sanki bütün gözəlliyini, cizgilərini qızına verib getmişdi. Bu on il ərzində yaxınların israrla evlənməsini məsləhət görmələrinə baxmayaraq, ailə qurmadı.Cavan getmiş arvadının ondan küsəcəyini, ruhunun bu evi əbədi tərk edəcəyini düşünürdü. Amma çətin idi təkbaşına iki övlad böyütmək, həm ana həm ata olmaq cox çətin idi. Bu illər ərzində yemək bişirməyi, ev yığışdırmağı da öyrənmişdi. Yeganə təsəllisi övladları idi, onları sonsuz sevgi ilə sevirdi, biri bir az xəstələnəndə dünyası dağılırdı