ı sanki. Yaraları sağalsa da hərdən göynədirdi onu, ürəyi ağrıyırdı.... İndi ən böyük arzusu Yusifin universitetə qəbul olması idi, bilirdi ki oğlu bacaracaq, amma bunun üçün də pul lazım idi. Yusif universitetə qəbul olsa onun üçün ev kirayə etmək, pul göndərmək lazım idi. Qazancı pis olmasa da, həyəcan keçiridi. Hər dəfə Yusifi oxuyan görəndə onu bağrına basar, alnından öpərdi. Uşağlarının hər iksinin saçlarından arvadının saçından gələn ətir gəlirdi. Bu hər hansı ətir deyildi, təbii , anadangəlmə, doğal ətir idi. Balalarının belə ağıllı , oxuyan, tərbiyəli olması atanı sevindirirdi, qürur duyurdu övladları ilə. Amma hardan bilərdi ki bu xoş günlərin də bitməsinə çox az qalıb!
Ananın ölümündən düz on il sonra, yağışlı günlərin birində dostları ilə toydan evə qayıdan ata müdhiş bir avtomobil qəzasında həlak oldu. Bu gözlənilməz faciə nəinki Yusiflə Züleyxanı hətta bütün əyalati ağrıtdı. Eşidən-bilən Yusifgilin həyətinə tökülüşdü. Mənzərə o qədər ürəkparçalayan idi ki, görənin qanı donurdu. Yusif dinib-danışmırdı, sanki donmuşdu, heç ağlamırdı da. Daha doğrusu ağlaya bilmirdi!...Nə olduğunu dərk edə anlamırdı, bu adamlar bura niyə yığışıb deyə öz özünə deyinirdi ürəyində. Donuq-donuq ətrafa baxırdı. On yaşlı Züleyxanın isə səsini kəsmək mümkün deyildi, balaca əlləriylə atanın tabutunu qucağlayıb kimsəni yaxına buraxmırdı. Atanın ölümündən daha çox qızın bu hərəkəti ağladırdı hər kəsi, çırpınan, özünü yerlərə atan bu qızı kimsə sakitləşdirə bimirdi, yaxınlaşmağa cəsarət edən də yox idi. Hamıya nifrətlə, acığla baxırdı. Qəfil başını qaldırıb, ona təsəlli verməyə çalışan baba-nənəsinə "Siz öldürdüz atamı, siz öldürdüz” dedi. Bəlkə də haqqlı olan bu ittihamdan hər kəs öünü itirdi, baba əlləri ilə üzünü tutub, hönkürməyə başladı. Atanı dəfn etməyə aparanda, Züleyxanı zorla saxladılar. "Atamı aparmayın” deyib fəryad edən qızın səsi bütün əyalətdə əks olunurdu sanki. Gənc Yusifin çiyinlərinə isə ilk dəfə öz atasının tabutu qoyuldu.
Ev yenidən soyudu. Daş- divar rəngini