itirdi. Canları, ürəyləri o qədər yanırdı ki, evin soyuğluğunu belə hiss etmirdilər. Yenə Yusif gündüzlər çölə bayıra cıxır, dostları başını qatırdılar. Züleyxa ağlamağdan üzülmüşdü. Bir tərəfdən bu ağır dərdin yükü, bir tərəfdən yemək yeməmək qızı tamam üzmüşdü. Heç yemək bişirən də yox idi. Yenə sağ olsun qonşular!...
O gündən Züleyxanın qayğılı, acınacağlı günləri başladı. Gündüzlər dərsə gedir, dərsdən gələndə isə gücü çatan bütün ev işlərini görürdü. Əslində gücü çatmayan iş də qalmamışdı sanki. Evin dirəyinə dönmüşdü qız....Yusif bir ara universitet məsələsini fikrindən çıxarmağa çalışdı, balaca qızı kimin ümidinə qoyub gede bilərdi ki? Heç ürəyi razı gəlməzdi, Züleyxasız gözünə yuxu da getmirdi. Sonda birdəfəlik Bakıya köçmə qərarı aldılar, onsuz da bu əyalətdə nə doğmları, nə də onları çəkən kimsə var idi. Bircə ata-analarının məzarı burda olduğu üçün bura onlarçün tərk edilməz gəlirdi.
Beləcə ata-analarının ölümündən düz bir il sonra əyalətdə atalarına məxsus evi və torpağ sahəsini satıb, paytaxta köçdülər. Dost-tanışın məsləhəti ilə xudmani, balaca bir həyət evi aldılar. Yeni şəhərə köçməylə həyatlarına yeni nəfəs, yeni ruh gəldi sanki. Şəhərin tünlüyü, səs-küyü içlərindəki dərdlərini yendi sanki, yeni dostlar, yeni qonşular, yeni tanışlığlar....
Yusifin universitetə qəbul olması həyatlarının ən sevincli günü idi. Züleyxa o gün evə yığılmadı, qardaşı ilə bütün şəhəri gəzdilər. Qızcığaz gəzinti zamanı hey danışdı, gah atasından, gah anasından, arada kövrəldilər də....
Yeni dərs ilində Yusif Züleyxanın əlindən tutub onu yeni məktəbinə gətirdi, özü isə həyəcanla universitetə yola düzəldi.
İllər keçirdi. Züleyxa bu illər ərzində daha da gözəlləşib, qəddi-qamətli bir qız olmuşdu. On doqquz yaşı vardı artıq. Ona elçi düşənlərin sayı hesabı yox idi. Yusif artıq gəlib-gedənlərin əlindən yorulmuşdu. Hərdən zarafata salıb, bacısını qınayırdı da:
Züleyxa, sən Allah bu gədələrdən birini seç, get. Yorulduğ gələnlərə çay paylamağdan.
İnciməzdi Züleyxa, bilirdi