ı olmasına baxmayaraq Züleyxanın qanı qara idi. Hikmət uzağda olsa da bunu hiss edirdi, nə qədər cəht etsə də Züleyxa ona heç nə demirdi. Züleyxa istəsəydi də danışa bilməzdi, çünki son zamanlar evdə ona qarşı yaranan hirsin, övkənin səbəbini anlaya bilmirdi. Evdə qəribə ab-hava yaranmışdı. Hikmətin anası hər gün pıçapıçla telefonla kimləsə danışır, sonra sanki bütün hirsini qab-qacağdan alırmış kimi, səs-küy yaratmağa, diqqət çəkməyə çalışırdı. Züleyxa heç nə etməsə də özünü günahkar sayırdı. Hikmətin atası onun üzünə baxmır, nəsə deyəndə də gözlərini yana qaçırıdı. Züleyxa hiss edirdi ki, evin ağbirçəyi ərindən çəkinir yoxsa o naməlum səbəbi çoxdan açıb-ağartmışdı Züleyxanın üzünə. Sanki uşağlar da hiss etmişdilər bu soyuğluğu. Nə baba onları gəzməyə aparı, nə nənə saçlarına sığal çəkirdi. Axşamlar Hikmətin yerində, analarına sığınıb yatırdılar. Nə qədər düşünsə də bu soyuğluğa, övkəyə səbəb olacaq heç nə tapa bilmirdi özündə. Axı nə etmişdi, günahı nə idi?
Çox qəribəydi ki, Züleyxa özünə qarşı olan bu soyuq münasibəti övladları təhsil alan məktəbdə də hiss edirdi. Başqa vaxt onunla çox mehriban danışan, ona hörmətlə yanaşan müəllimlərin də onunla sanki danışmaq istəmirlərmiş kimi ifadə vardı üzlərində. Övladları haqqında məlumat almaq istəyəndə ona elə gəlirdi ki, müəllimlər onu başdan etməyə çalışır, suallarına tez-tələsiy cavab veirdilər. Hələ onun kimi övladlarını məktəbə ötürən valideynlərin üzündəki iztehza onu lap əsəbləşdirirdi. Nə baş verdiyini anlamırdı...
Hikmətin qardaşı qızları da bu məktəbdə oxuyurdular, onlar da sanki Züleyxadan qaçmağa çalışırdılar, hələ analarının üzündəki qəddar və kinayəli ifadə daha dözülməz idi. Züleyxadan ağızucu hal-əhval tutanda belə səsindəki dəhşətli soyuğluq və kinayə üşüdürdü Züleyxanı. Heç nə anlamırdı Züleyxa, elə bil sanki hamı, hər kəs onun əleyhinə idi, elə bil həyatındakı insanların hamısı üz çevirmişdilər ondan. Təkcə Hikmətin gəlməyini gözləyirdi, bir həftəyə gələcəydi Hikmət. Evliliklərindən on bir il