O çox gözəl qadın idi. Qənirsiz gözəl. Bu gözəllik bir çox gözəlliyi əskik qadının paxıllıq, qibtə yeriydi. O özü də bunun fərqində idi, bunu bilirdi. Amma artıq həyat ona marağsız, mənasız görünürdü. Hələ arxasınca gələn maşının içindəki şəxsin baxışlarını kürəyində hiss etdikcə sanki kürəyinə ox batırırdılar, ürəyi sancırdı. Geriyə dönüb, o maşının qapısını açıb, o insanın boynuna sarılmağı o qədər istəyirdi ki... Gözündən süzülən yaş boynunu- boğazını islatmışdı, yanından keçənlər təəccüblə ona baxırdılar. Fərqində belə deyildi, onsuz da anadan olandan diqqət mərkəzində idi. Bütün həyatı kino lenti kimi gözünün önündən keçirdi...
Kişilərin ona zillənən heyran baxışlarını, qadınların qısqancılığını hələ gənc yaşlarından hiss etmişdi. Əvvəllər bu baxılardan zövq alsa da sonralar usanmağa, bezməyə başladı. Onu daha çox qadınların yersiz söz atmaları əsəbləşdirirdi. Onu ərinə, nişanlısına, hətta oğluna qısqananlar da vardı. Sanki qız gedəcəyi evə fəlakət aparacağdı. Şəhərdən bir qədər kənarda yerləşən yaşadığı qəsəbədədə bir çox kişini yuxusuna daş atsa da, cürət edib, yaxın gəlib söz deyən də çox az idi. Əsas səbəblərdən biri özündən bir neçə yaş böyük olan boylu-buxunlu, özü kimi yaraşığlı, bu yerlərdə sözü keçən qardaşının olması idi. Kimsə birbaşa bu gözəlliyin qarşısına keçib, ürəyini açmağa cəsarət belə edə bilməzdi. Yusif özü də bacısının gözəlliyinin fərqində idi, bilirdi ki bu qızı çox yanında saxlaya bilməyəcək, hələ məktəbi bitirmədən qıza gələn elçi sayından özünü itirmişdi Yusif, ağsaqqalsız, ağbirçəysiz evdə nə edəcəyini bilmirdi.
Anaları öləndə Yusifin yeddi yaşı vardı, Züleyxa anadan olandan cəmi iki saat sonra həkimlərin bütün cəhtlərinə baxmayaraq anaları gözlərini əbədi olaraq yummuşdu. Yusif o günü heç unutmurdu, atası körpə Züleyxanı bağrına basıb, hönkür-hönkür ağlamışdı. Ata anası bir birlərini çox sevirdilər, elə evlilikəri də o qədər asan olmamışdı. Ailələr bir birinə qohum olsalar da aralarındakı soyuq münasibətdən dolayı bu ailənin