suzub qabagina qoymushdum.Qonaqperver olmaq lazim deyildi amma terbiyem buna icaze vermedi..Men onun danishmaq fikrinin olmadigini gorub dillendim:
-evimizi seyr etmeye gelmisen bura?
+Meshq edirem
-neyin meshqini edirsen Zaur?
+sene deyeceklerimin
-Zaur,gecedir belke gedesen?
Men bilirdimki o menim ona cavab vere bilmeyeceyim nuanslara toxunacaq.Onda tek birshey isteyirdim,o evimi terk etsin.O hiss edib ayaga qalxdi:
-Neyse boshver men gedim
+Buyur
Men onu yola salib qapini bagladim..Salona kecib divanda oturdum.Son zamanlar adet etdiyim kimi oz-ozume danishmaga bashladim:
-gece vaxtda evime geldiyi bes dey
Susdum..Birdaha tekrarladim:
-evimi evimi evimi!lenete gelsin evimiz deye bilmirem! (muellif:Aygul Memmedli)
Men honkurtu ile aglayib divanin ustundeki doshekceni masaya atdim.Masanin ustundeki vaz yere dushub ciliy-ciliy oldu.Ele icden aglayirdimki sanki daha berk aglasam derdim yox olacaq.Bir zamanlar evimiz adlandirdigim mekana indi evim deyirdim.Artiq hecbir soze “miz” kelmesini artira bilmirdim.Biz deyilen birshey var idiki?Men idim.Men gedirdim.Men gelirdim.Men yashayirdim.Men tek qalmishdim.Artiq bogulurdum.Bu nece tenhaliqdi aman Allah.Insanlar sevgilisinden ayrilir deye ozlerini tenha ve kimsesiz hiss edirler.Esasende qizlar.Sevgi bir derddi?Herenin derdi ozune boyukdur amma bir dushunun men neler cekmishem.Kash canimdan cox sevdiyim sevgilimden ayrilardim amma bunlari yashamasaydim.Insan her halina shukr etmelidi.Dushunursuzki men goresen neye shukr edirdim?Anam hele nefes alir,balaca bacim hele yashayir,bacimin yadigari hele de gulur..Menim diger sevdiklerim hele sagdi.Insanin her zaman shukr etmeye birsheyi vardir inanin mutleq vardir..Gunler hecneye baxmayaraq otub kecirdi.Heyat davam edirdi.Acim,taleyim hele davam edirdi.Hemin gece demek olarki yatmadim.Sehere qeder agladim.Seher gic kimi olmushdum.Dush alib ishe yollandim.Hemisheki kimi kecdi ish gunum.Zauru gormedim.Duzunu desem maraqli idi goresen o niye gelmemishdi?Ona