Dünyagörüşü az olan bir qocanın eşşəkdən başqa heç nəyi yox idi. Kişi darıxanda arabir insanların toplaşdığı yerə gedər, kənardan söz-söhbətə qulaq asardı. Eşidərdi-fılankəs eşşəyini bir il şəhərə göndərməklə adam olub geri qayıtdı. Bir başqası deyərdi ki, bəs filankəsinki altı ay qalmaqla adam olub geri qayıtdı.Kişi fikirləşir ki,o da eşşəyini şəhərə göndərsə adam olub geri qayıdar və ona kömək olar.Bir gün eşşəyin qulağından tutub darta-darta gətirir şəhərə , bir ağaca bağlayıb geri qayıdır.İl ötür , kişi fikirləşir ki,vaxtdı gedib görsün ki, eşşəkdən nə xəbər var. Eşşəyi bağladığı yerə qayıdanda görür ki, o yerdə bir oturacaq var, üstündə də qəşəng bir cavan oğlan oturub qəzet oxuyur.Sevinir, və duşünür ki,şukur Allaha onun da işi düzəldi. Eşşəyi adam oldu. Özüdə ki, savadlısından.Yaxınlaşıb oğlana deyir ki , dur gedək. Oğlan başını qaldırıb kişiyə baxıb yenə oxumağına davam edir. Kişi təkrar edir.A bala məni tanımadın ? Bəs mənim eşşəyim deyildin? Dur gedək də... Oğlan təngə gəlib durub kişiyə bir təpik vurur. Kişi yıxılıb, qalxır və deyir : a bala adam olmağına olmusan e.., ancaq təpik atmağını deyəsən tərgitməmisən