a isə Savalan qarşıma çıxdı,təəccüb içərisində idim.O həmişəki kimi kostyumda idi.
-sən burda neynirsən?,-sualıma o gülümsəyib,
-bura dostumun atasınındı,arada gəlirik bura,-dedi.Sözləri nə dərəcədə həqiqi idi bilmirəm,ancaq mən o vaxt ona inanmışdım,o məndən aşağıda neylədiyimi soruşanda ayaqqabımı göstərib,açılan ipləri bağlamaq üçün düşdüyümü demək istəyirdim ki,bir ipin yenə açıldığını görüb burnumu salladım,
-eh,yenə açılıb,-dedim.Savalan gülümsəyib,məni kənara,heç kimin görmədiyi bir yerə çəkdi,paltarımın ətəyini toplayıb,
-saxla bunu,-dedi,-sonra isə ipləri bir-bir açıb birdə açılmasın deyə möhkəm bağladı,ikinci dəfə idi o mənim qarşımda bu cür əyilirdi.O an özümü çox qəribə hiss etmişdim,birincidə belə deyildi,bəlkədə onda Savalanı tanımadığım üçün belə olmamışdım.O ayağa qalxıb,kostyumunun bir düyməsini bağlayıb,
-ayaqların balacadı,ona görə belə olur,-dedi,biz pilləkanlara tərəf gələndə isə atam qarşımıza çıxdı,atamla Savalanı tanış etdim,atam anama qarşı olmasa da bizə qarşı müasir davranırdı,.Mənim atam oğlanlarla dostluğuma pis baxmazdı,əksinə ,-əgər o oğlanları məndə tanıyacamsa,biləcəmsə kimdilər,onda problem yoxdu,-deyirdi.Buna görə Savalanla tanışlıq üçün tam bir fürsət idi.Savalan sağollaşıb gedəndən sonra atamla yuxarı qalxanda o məni zala keçirib,-yaxşı oğlana oxşayır,-dedi.Atamın mənim dostlarım barədə fikirləri mənimçün çox əhəmiyyətli idi,buna görə onun sözlərinə sevinmişdim.Mələyin toyunun səhəri günü bəzi qohumlar getsələr də ən yaxın olanlar üçgünlüyə kimi bizdə qalmış,ondan sonra getmişdilər.Yenidən öz geyim tərzimə və öz sakit evimə qovuşduğum üçün kefimə deyəcək yox idi,hələ Mələklə paylaşdığım otağın indi tamamən mənə aid olduğunu düşünəndə içimdən,-yaşasın dünya,-qışqırmaq gəlirdi.Bir müddətlik bu sevincim zamanla vərdişə çevrildi,artıq dekabr ayı idi.Universitetdə bütün vaxtımı Rəşid və Savalanla keçirdiyimdən qrupla əlaqədə az olurdum.Bir dəfə dərsimiz boş idi,hər kəs oturub söhbət edirdik.Qrupumuzda Sənubər adında özündən