ə etsəm də artıq gec idi,Savalan giriş qapısından çıxıb bizi görmüşdü.Yaxına gəlib mənə baxmadan Rəşidə,
-hara yoxa..o birdən məni görüb çənəmdən tutub başımı qaldırdı,-burnun niyə qızarıb?Ağlamısan sən?,-soruşdu,səsində narahtlıq hiss olunurdu.Onun əlini itələyib,
-ağlamamışam,bu nədi,o gəlir ağlamısan,bu gəlir ağlamısan soruşur,ağlamamışam,gözlərimdən su kəməri çəkmişəm üzümə,-dedim.Savalan sual dolu baxışla Rəşidə baxırdı ki,bu nə deyir?Rəşid başa düşüb,
-kimsə xətrinə dəyib,mən gələndə ağlamağa başladı,-dedi.Savalana da elə bu söz bəs idi,qaşların düyüb qarşımda əyildi,
-kim nə deyib sənə?,-səsi asta çıxsa da əsəbi olduğu hiss olunurdu,-söz soruşdum,-birdən o elə qışqırdı ki,qorxmuşdum.Rəşid əlini onun çiyninə qoyub,
-bağırma,görmürsən hər şeydən ürkür,-sonra üzünü mənə çevirib,-Firuzan,biz sənin dostlarınıq,de görüm kim xətrinə dəyib?,-soruşdu.Savalanın bağırtısından elə qorxmuşdum ki,Rəşidin bu mülayim soruşması məni yenə göz yaşlarına qərq elədi.Gözümün yaşını silib onlara baxaraq,
-mən çirkin ördək balasına çox oxşayıram?,-soruşdum.Onlar ikisi də bir-birinə təəccüblə baxıb eyni anda ikisi də,-nə?,-soruşdu.
-yaxşı,nə isə,unudun getsin,-deyib göz yaşımı sildim və ayağa qalxıb binaya tərəf getdim.
Savalan arxamca gəlmək istəsə də Rəşid onu saxlayıb,
-qoy tək qalsın,o özünü birinci dəfədi qız kimi hiss edir,-demişdi.Özünü qız kimi hiss etmək nə idi görəsən?Mən onsuzda qız idim,sadəcə daha kövrək idim,hər şey o anda qəlbimə toxunurdu.O gün və ondan sonrakı bir neçə günü heç kimə görünmədən hərəkət edirdim,Rəşidi bir-iki dəfə dərs arası tənəffüslərdə görsəmdə Savalanla rastlaşmamışdım.Bir gün dərsə gedəndə Mələyin ailə qurarkən mənə bağışladığı bijuteriyalarından halqa sırğalarını taxıb,anamın qırmızı rəngli dodaq boyasından biraz dodağıma sürtdüm,evdən universitetə gələnə kimi elə bilirdim hər kəs mənə klona baxar kimi baxır,öz-özümü danlayırdım ki,bu axırıncıdır səhərdən əvvəlki Firuzan olacam,belə qız olmaq mənə görə deyil.Fikirli və utancaq halda