edirdilərsə onları sevgili kimi qəbul edirdilər,bunu bilsəmdə Rəvana həyətdə söhbət edə biləcəyimizi dedim.Gəlib skameykaların birində sakit əyləşmişdik.Mən gözləyirdim ki,o özü sözə başlasın,lakin Rəvan həyəcanlı idi.Yanımızdan keçənlər bizə qəribə baxırdılar,əmin idim ki,məni Rəvana heç yaraşdırmır,bəzən mənim başqaları haqda dediyim,-heyif səndən,-sözünü indi Rəvan üçün deyirdilər.Bir neçə dəqiqəlik sakitçilikdən sonra Rəvan mavi gözlərində heyran baxışlarla mənə baxıb,
-Firuzan,səndən xoşum gəlir,bilirəm deyəcəksən ki,niyə mən?,-mən qarışıq hisslərlə onu dinləyirdim,-çünki sən başqaları kimi deyilsən,çünki sən özün kimisən,heç kimə bənzəməyə çalışmırsan,kimisə yamsılamırsan,çünki sən,-o üzümə,buruq saçlarıma nəzər yetirib yenidən gözlərini gözlərimə dikdi,-çünki sən sadəliyinlə hamıdan fərqli və gözəlsən..Utanmışdım və həyəcanlanmışdım,başqa qızlar buna adət etsələr də mən ilk dəfə idi bu anı yaşayırdım,indiyə kimi heç kim məni bəyəndiyini deməmişdi,oğlanlar məni onlardan biri kimi görürdü,belə baxanda mən özümdə belə düşünürdüm.Daha fikirləşmirdilər ki,mən də qızam.Rəvan ilk oğlan idi ki,mənə bir gənc qız kimi yanaşmış,məni bəyəndiyini etiraf etmişdi.
-mən,-ona cavab verə biləcək vəziyyətdə deyildim,yox ki naz etmək istəyirdim,tərəddüd yaşayırdım,onu bəyənirdim,lakin buna sevgi demək olmazdı.Mən sevgini dadmamışdım,-mən evə gecikirəm,sagol,-deyib onun yanından durub evə gəldim.Hisslərim və fikirlərim qarışmışdı.Bir neçə gün Rəvanla üz-üzə gəlmədim,Savalanla Rəşid isə tez-tez niyə fikirli olduğumu soruşurdular.
Atamın əlli beş yaşı tamam olurdu,yubiley yaşı olduğundan Fərhadgil də gəlmişdilər,Mələk hamilə idi,Elxanın valideynləri də bizdə idilər.Hər kəs təbrik edib,qədəhləri atamın şərəfinə qaldırdı.Bir ara Mələk məni otağıma çağırıb,
-sənə nolub,çox fikirli görünürsən,-soruşdu.Qapını örtüb,Mələyə Rəvanın mənə dediklərin hərfi-hərfinə danışdım,Mələk məni dinləyib,
-oğlan sənə aşıq olub,sən niyə fikirli gəzirsən?,-dedi.
-bilmirəm,o yaxşı