baxıb,
-mən,axı mən tələsirəm,sora danışarıq,-deyib getmək istədikdə isə o,qarşımı kəsib,
-mənə bir cavab de,daha doğrusu hə de..He?,-Rəvan əyilib gözlərimə baxırdı,mən gülümsəyib başımı yana əydim,-Hə?,-o birdə bunu təkrarladı.Başımı o biri tərəfə əyib astaca,
-hə,-dedim.Rəvan qələbə qazanmış kimi gülümsəyib,
-onda gedək səni ötürüm,-dedi.
-özüm gedərəm,-desəmdə o,əli ilə yolu göstərib yanımca gəlməyə başladı,mən gülüb,-yaxşı,gedək,-dedim.Biz uzaqlaşanda isə bir cüt göz arxamızca baxırdı,Rəşid idi bu.Həmin günü Rəvan məni evə kimi ötürərkən o öz ailəsi mən isə öz ailəmiz haqda danışdım.Rəvangil Rəşadla iki qardaş,bir bacı idilər,bacıları ailəli idi.Rəvanın danışdıqlarına əsasən onun da mənim kimi sadə bir ailədən olduğu qənaətinə gəlirdim.Mən onu sevirdim deyə bilmərəm,ancaq ona dəyər verirdim.O gündən sonra Rəvan ara-sıra məni evə ötürsə də bunu mütəmadi edib məni bezdirmirdi,gündə bir-iki dəfə telefonla danışsaqda daha çox mesajdan istifadə edirdik.O mənim hər nə etsəm ona deməyimi istəyirdi,ilk əvvəllərdə bu mənə qəribə gəlirdi,hətta bir həftə hər yazdığım mesajdan sonra,”Firuzan bu nə hərəkətlərdi edirsən?”,-düşünüb,daha etməməyə qərar verirdim,lakin Rəvan nə etdiyimi soruşan zaman ona deyəndə əsəbiləşirdi ki,niyə ona deməmişəm.Həm onu əsəbiləşdirməmək,həm də bu gülməli vəziyyətə alışmaq üçün özümü məcbur da edirdim.Rəvan Savalanla Rəşidi çox qısqanırdı,ona nə qədər desəmdə ki,onlar mənim dostlarımdı o bunu qəbul etmək istəmirdi.Elə bil onlarda bunu hiss edirmiş kimi mənlə daha az ünsiyyətdə olurdular,sadəcə rastlaşanda salamlaşıb keçirdilər.Bu xətrimə dəysə də susurdum,düşünürdüm zamanla onların üçünündə bir-birini tanıması üçün şans yaranacaq və dostlaşarlar,ancaq vəziyyət bunu göstərmirdi.Bir dəfə Rəvanla bunun üstündə böyük mübahisəmiz düşdü.
-mən istəmirəm sən onlarla dostluq edəsən,etməyəcəksəndə vəssalam.Onun belə mənlə əmrlə danışmasını qəbul edə bilmirdim.
-bilirsən nə var,səndən əvvəl onlar vardı həyatımda,onları səndən əvvəl tanımışam,indi