ə zənglərimi açmırsan,hardasan sən?
-evdəyəm,-onun səsi məni qorxutmuşdu,ümumiyyətlə təbiətcə qorxaq insan idim.
-hə,lap yaxşı,-o istədiyi cavabı alandan sonra tonun aşağı salmışdı,-getmədiniz rayona?Neçə gündü məndən xəbəri olmadığı verdiyi sualdan bəlli olurdu.Danışmasaq belə insan istədiyi qızdan bu qədərmi bixəbər olar?Kinayəli formada,
-gəlmişik,burdayıq,-dedim.
-bəs niyə mənim xəbərim yoxdu?,-bir anda onun səsi yenə dəyişmişdi.
-xəbəri olmaq üçün maraqlanmaq lazımdır,-başqa vaxt olsa idi ona belə cavabları vermək üçün düşünsəm belə ağlıma gəlməzdi,ancaq indi hər sözünə cavab verirdim.O səhvini anlayıb,söhbəti dəyişmişdi,bir neçə gün bu cür soyuq danışsaqda əlaqə saxlayırdıq.Yayın üzün günləri keçirdi,Rəvan tez-tez zəng vurub əlaqə saxlayırdı,o işə düzəlmişdi.Rəşidlə də tez-tez telefonla əlaqə saxlasaq da Savalanla az-az,o zəng vurandan vurana danışırdıq.Rəşidin ad gününü sadəcə telefonla təbrik edə bilmişdim,deyəsən Savalanda belə etmişdi,axırıncı danışığımızda mənə bir söz deməsə də Rəşidin Savalandan incidiyini hiss etmişdim.Avqustun 11-i isə Savalanın ad günü idi,o həmin günü axşamüstü zəng vurmuşdu,beləcə onu da sadəcə telefonla təbrik etmişdim.İki gün sonra isə mənim ad günüm idi,düşünürdüm yəqin onlarda sadəcə telefonla təbrik edərlər.Səhəri Rəvanın təbrik üçün etdiyi zənglə açmışdım,o yanımda ola bilmədiyi üçün üzr istəyib təbrikini etmişdi,həmişə olduğu kimi isə ilk hədiyyəmi atamdan sonra isə anamdan almışdım.Axşam əmimgilin ailəsi ilə birlikdə ad günümü qeyd edirdik,əmimlə atam həyətdə kabab bişirirdilər,anamla bibim isə süfrəni hazırlayırdılar,əmimin Kərimlə Xəlil adında iki əkiz oğlu vardı,məndən dörd yaş balaca idilər.Kərim atamgilin yanında olsa da Xəlil yenə ortalarda yox idi.Biraz sonra Xəlil zəng vurdu.
-bacı,burda iki oğlan səni soruşur deyir dostlarıyıq,amma narahat olma darvazada dayanmışam qoymuram içəri girsinlər,-Xəlilin səsi getdikcə uzaqdan gəlirdi,Rəşid telefonu ondan alıb,
-Firuzan,salam,necəsən?Biz qalmışıq burda bu igiddə