Savalan gözlərini Rəvana dikmişdi.
-mən dostlarımı özüm seçirəm,kimi layıq bilirəmsə o da mənim dostum olur,-Savalanın dişlərini qıcayaraq,əsəblə dediyi bu sözlər bir anlıq sükut yaratdı,o ayağa qalxıb getmək istəyəndə isə yerimdən durub,
-Savalan,mənim xətrimə,-dedim.O masaya yaxınlaşıb hər iki əlini masaya dirədi,
-elə sənin xətrinə bu masaya əyləşdim,ancaq bundan artığını istəmə,-deyib getdi.Başa düşə bilmirdim o niyə belə davranır,düzdü o aqressiv biri idi,ancaq mənim qəlbimi heç vaxt qırmamışdı,təkcə o dodaq boyası məsələsindən başqa.Mən əmin idim ki,o mənim xətrimi çox istəyir və mən dediyim heç nəyə yox deməz,axı ondan çox şey istəməmişdim?Rəşid gözlərimin içinə baxır,sanki,-icazə ver onunla gedim,-demək istəyirdi.Başımı tərpədim,-get,-dedim.Rəşid gedəndən sonra Rəvan ayağa qalxıb,
-bu da sənin əziz-xələf dostların,-dedi və o da getdi,masada tək qalmışdım,heç nə edə bilməmişdim,ağlamaq məni tuturdu.Biraz oturub sonra evə gəldim.Bir neçə gün Savalanla üz-üzə gəlməməyə qarşılıqlı cəhd göstərirdik,Rəvan isə nə zəng vurur,nə də axtarırdı.Bir gün yenə Savalan yanımdan düz keçmək istəyəndə Rəşid qolundan tutub yanıma gətirdi.
-onun,-Rəşid əli ilə məni göstərib,-xətrinə dəyənin xətrinə elə dəyərəm ki,yeddi qat nəsli halına ağlar,-deyirdin,amma özüm hamıdan çox onun xətrinə dəyirsən,-bilmirəm Savalan bu sözləri nə vaxt Rəşidə demişdi,ancaq mən indi eşidirdim.Həqiqət bu idi ki,Savalan özü də bilmədən xətrimə tez-tez dəyirdi.
-birdə onun xətrinə dəysən nə onun dostu olacaqsan,nə də...Savalanda mən də Rəşidə baxırdıq,istəmirdim o,sonra peşiman olcağı sözlər işlətsin,çünki Savalanı tanıyırdım,çox tərs,inadkar biri idi,əgər Rəşid sözünü tamamlasa idi,o bizi ordaca qoyub həmişəlik gedəcəkdi.
-o mənim xətrimə dəyməyib,dostlar bir-birindən inciməz,düzdü Savalan?,-bu sözlərimdən sonra Savalan əllərini cibinə salıb,pəncərədən çölə baxmağa başladı.Mən carəsizcə Rəşidə baxırdım,o əli ilə hər şeyin qaydasında olduğunu bildirdi.
-deyirəm bəlkə yeməkxanaya gedək,mən