n acmışam yenə,-Savalan başını yelləyib gülümsündü,bu insanın nə vaxtsa ürəkdən güldüyünü görəcəkdim görəsən?Pilləkanları düşəndə yenə krasofkalarımın açılan ipləri ayağıma dolaşırdı,hətta bir-iki addım atandan sonra Rəşid tutmasa idi yıxılırdım.
-yıxıldım,-deyib dodaqlarımı büzmüş vəziyyətdə dayanmışdım.Savalan adəti üzrə kostyumunun bir düyməsini açıb aşağı əyildi,ipləri bağlayandan sonra,
-biz heç vaxt qoymarıq yıxılasan,-dedi.
Yeni il gəlmişdi,mən isə imtahanları necə verəcəyimin dərdin çəkirdim,bütün günü özümü otağa qapayıb,hazırlaşırdım.İki imtahandan sonra üç ən çətin imtahanlar qalmışdı.Rəşid və Savalanla imtahanlarımızı eyni gündə olanda görüşürdük,Rəvan isə bir aydan çox idi ki zəng vurumurdu.Onun davranışlarına məna verə bilmirdim,onun mənə olan hisslərində anlamırdım,bircə onu bilirdim ki,onun mənə olan hissləri güclü deyil.Rəvan axırıncı imtahan günü evə gələndə qarşıma çıxdı.O yaxınlaşıb,salam verəndən sonra,
-necəsən?,-soruşdu.Səsində yorğunluq hiss etmişdim,yəqinki həm işləyib,həm oxumaq çətin idi.
-yaxşıyam,sən?Yorğun görünürsən,-dedim.O qarşımda dayanıb,
-hə biraz,olar səni evə ötürüm?,-soruşdu.Başımı yana əyib,
-ehtiyac yoxdu,-desəmdə,deyəsən o qərarlı idi.
-ehtiyac var,-başımı çevirib ona baxırdım,o,-gedək,-dedi və məni evə kimi ötürdü.Yol boyunca o bir çox şeylərlə maraqlansa da Savalangillə axırıncı söhbət haqda heç bir söz demirdi,mən özümdə o barədə daha danışmamağa qərar vermişdim.Bəzən hər şeyi zamanın ixtiyarına buraxmaq ən düzgünüdür.Zaman isə öz axarı ilə irəliləyirdi.Valentin günü gəlmişdi,Rəvan mesaj yazıb təbrik etmişdi,mən həmin günü evdən çıxa bilmədiyimdən isə hədiyyə verə bilməmişdi.Tətildən qayıdanda isə bəd xəbər almışdım,Rəşidin atası ölüm yatağında idi,o qaraciyər serrozundan əziyyət çəkirdi,bir neçə dəfə müalicə etdirsələr də xəstəlik bir xeyli irəliləmişdi.O şən deyən-gülən Rəşid birdən-birə qəmgin,fikirli,qayğılı bir oğlana çevrilmişdi.Savalanla iki dəfə onun atasına baş çəkmişdik,Rəşidin özündən böyük bir