Savalan ona gülümsəyib,
-sən həmişə acsan,yaxşı gedək,-dedi.Onlar mənlə sağollaşıb,getdilər.Yuxarı qalxıb qapını döydüm.İçəri keçib müəllimdən gecikdiyim üçün üzr istəyib yerimə keçmək istəyəndə müəllim icazə verməmiş,bütün auditoriyanın içində mənə çöldə gözləməyimi,ikinci dərsdə girə biləcəyimi demişdi.Gözlərim dolmuş halda çıxıb qapıda dayandım.Dəqiqələr keçsədə dərsin bitməsinə hələ qırx dəqiqə qalırdı,gözləməkdən və ayaq üstə qalmaqdan yorulmuşdum,yeməkxanaya düşüb,sakit bir tərəfdə əyləşdim.Biraz keçmiş əlində iki çay olan bir oğlan mənə yaxınlaşıb,oturmaq üçün icazə istəyəndə,
-ey,ey ora bizim yerimizdi,sən,-bu Rəşid idi,o Savalanla cüt dayanıb əlində çay tutan oğlana bir masa göstərib,-bax orda otura bilərsən,-dedi.Yenidən onları gördüyümə sevinimmi,təccüblənimmi bilmədim.Səsimi çıxarmadan onları izləyirdim.Savalan sakit otursa da Rəşid oturub,
-narazı deyildin ki,bizim oturmağımıza ?,-soruşdu.
-yox,-məsum-məsum onlara baxırdım.Rəşid şalvar cibində daşınmaqdan əzilmiş dəftərini vərəqləyərəq hansı fakultədə oxuduğumu soruşdu.Beləcə biz səmimi söhbət etməyə başladıq,arada Savalanda ağzını açıb bir-iki kəlimə deyirdi.Rəşidlə Savalan mən oxuduğum fakultədə,ancaq başqa ixtisasda mənim kimi birinci kursda oxuyurdular,onlar orta məktəbdən dostluq edirdilər,indidə bir qrupda oxuyurdular.Rəşid deyib-gülməyi sevən,zarafçıl biri olduğu halda Savalan onun tam əksi,qaraqabaq,azdanışan,biraz özündən razı biri idi.Onları heç cür müqayisə etmək olmazdı,çünki heç bir ortaq cəhətləri görünmürdü,necə dost ola bilmişdilər təəccüb edirdim,Savalan kimi birinin mənim kimi sıradan bir qızın krasofkalarının açılan iplərini bağlaması isə heyrət ediləsi bir şey idi.İkinci dərsin vaxtında sagollaşıb,yuxarı qalxmaq istəyəndə Rəşid,
-bu qədər şeydən danışdıq,amma adını bilmədik,-dedi.Mən gülümsəyib,
-Firuzan,adım Firuzandır,-deyib qarşımda dayanan,gələcəkdə mənə ən yaxşı dostlar olacaq iki insana baxırdım.O gün daha onları görmədim,axşam isə anam mənim bu günki macəralarımı