a Savalan maşını saxlayıb,maşından düşüb gəlib qapını mənimçün açsa da mən yerimdən tərpənmirdim,Rəşiddə maşından düşmüşdü artıq.
-mən iki gün sonra gedirəm,-söz ağzımdan çıxan kimi Savalanın dizləri büküldü,Rəşid tutmasa idi,yıxılacaqdı.Gözümdən yaş axırdı,amma tərpənə bilmirdim.Savalan Rəşidin əlini itələyib,maşının ön tərəfinə durmadan yumruqlar vurmağa başladı,Rəşid onu dayandıra bilmirdi,mən isə artıq hönkürürdüm.Savalan vurduqca,
-lənətə gəlsin,sənə getmə dedim,-maşından düşüb onun maşının ön tərəfinə vurmaq uçun qalxan yumruğunu tutub,yalvarırcasına ona baxırdım.
-halımı görmürsən?Getmə,-Savalan “getmə” sözünü elə carəsizcə,ümidsizcə deyirdi ki,o an içimdən onu qucaqlamaq gəlmişdi,lakin biz binanın önündə idik,Rəşidə baxırdım,Rəşid başa düşdü ki,Savalanı burdan aparmalıdır.Savalanın isə gözlərində artıq nifrət görürdüm,o məni bağışlamayacaqdı.Nə itirdiyimi elə həmin an anlamışdım,lakin gec idi,geriyə yol yox idi,Savalan çoxdan əyləci başıb gözdən itmişdi.Savalanın sonuncu halı gözlərim önündən getmirdi,səhəri günü evimizdə qonaqlıq idi,mənimsə heç üzüm gülmürdü,elə bil bu insanların bura yığışmasına səbəbkar mən deyildim.Qonalığı verəndən sonra çemodanlarımızı hazırlamağa başlamışdıq.Peşmançılıq.İnsanın özünün özünə qarşı,bəlkədə yeganə silahıdır,mən peşman idim.Elə ilk andan bunu hiss etmişdim,lakin geri qayıda bilməzdim,çünki haqqımda deyiləcək sözləri eşidib ikiqat peşima olacaqdım.Biz atamla birlikdə Londona uçmuşduq,atam məni gətirib,qalacağım evə kimi tanış olandan sonra qayıdacaqdı.Bir həftə idi londonda idim.Bura bakıdan fərqli idi,havasına isə öyrəşə bilmirdim.Gəldiyim heç on gün deyildi artıq iki dəfə xəstələnmişdim.Ev sahibəm irland əsilli,Sara adında yaşlı bir xanım idi,bəzən gecələr mənlə uzun-uzun söhbətlər edərdi.Belə gecələrin birində mən ona Rəşid və Savalan haqda danışdım.Sara xanım məni dinləyib,sonunda eynən belə demişdi,
-mən cavan olsa idim o oğlan üçün səninlə mübarizə aparardım,-ilk əvvəl bu sözə təəccübləndim,hətta qaşımın birin