ı Mələk və atama danışıb gülürdülər,mən isə dodağımı büzüb küskün halda bir kənarda oturmuşdum.Evizim kiçik olduğundan mən Mələklə bir otaqda qalırdım.Gecə yerimizə girəndə Mələk məndən bu gün olanları birdə danışmağımı istədi.
-eh bacı bəsdi,küsəcəm bax,-başımı balışın altında gizlətmişdim.Mələk gülüb,
-yaxşı,küsmə,heç olmasa oğlanlar yaraşıqlı idilər?,-soruşdu.Başımı çıxarıb,
-bacı!!!!!,-dedim,səsim həm ucadan,həm də sərt çıxmışdı.Mələk daha heç nə deməyib,üzünü çevirib yatdı.Mən heç vaxt oğlanlara o gözlə baxmazdım,bu günə kimi bəyəndiyim biri olmamışdı,mənim həmişə dostlarım oğlanlar olduğundan özümü onlardan biri kimi görərdim.Bu mənim görkəmimə də təsirsiz ötüşməmişdi.Deyəsən görünüşümdən yazmağı unutmuşam.Mən 157 sm boyunda,arıq,tünd qəhvəyi gözlü,nisbətən qısa ,buruq,şabalıdı rəng saçlı bir qızam.Saçlarımı həmişə açıq qoyar,heç vaxtda fen çəkməzdim,həmişə idman stildə geyinirəm.Tişört,cins şalvar və krasofka mənim daimilik geyimlərimdir,heç vaxt makiyaj vurmuram,bu cür olmağım ailəmizdə təkcə anamı narahat edir,həmişə jurnallarda, kinolarda gördüyü şarmlı qadınları mənə nümunə göstərib,onlar kimi olmağımı istəsə də,məncə insan özünü necə rahat hiss edirsə elə də yaşamalıdır.Mən gözəl qız olduğumu düşünməsəm də Mələk həmişə,
-əgər birazca özünə baxımlı olsan necə gözəl bir qız olduğunu görərsən ,-deyir.Ancaq mən saatlarla güzgü qarşısında geyimləri dəyişib-dəyişib,özünə baxmaqdan doymamağı vaxt itkisindən başqa bir şey hesab etmirəm.Evizimdə əsl müharibələr isə toylara gedərkən anamın mənə məcburiyyətlə geyindirmək istədiyi uzun ətəkləri və hündürdaban ayaqqabıları gördüyüm zaman başlayırdı.Səhəri günü dərsə gələndə yenə texniki universitet tərəfdən gəlmiş,universitetin qarşısından keçəndə isə,
-daha yolu bilirəm,çaşmaram,-fikirləşib,özümlə qürur duyurdum.Binanın qarşısına çatanda Rəşid və Savalanın o biri tərəfdən gəldiyini görüb təəccüblənmişdim,Onlar mənə yaxınlaşıb salam verəndən sonra,çəkinərək
-ordan da yol var?,-soruşdum,istəmirdim onlar məni