nömrəmi Rəşidə verib,-zəngini gözləyəcəm,mütləq danışmalıyıq,-dedim və Rəşid getdi.Mən getmişdim,arzularımın ardınca getmişdim,ancaq bu gediş,arxamca baş verənlərə dəyərdimi?Yoxsa əsl peşmanlıq bundan sonra başlayırdı?Həmin günü Rəşidin zəngini gözləsəmdə o zəng vurmamışdı.Özümə təsəlli verirdim ki,bəlkə yadından çıxıb,bəlkə sabah zəng vuracaq,lakin növbəti bir həftə ərzində Rəşid zəng vurmamışdı.Artıq özümə əsəbiləşirdim ki,gərək onun nömrəsini götürərdim.Bir gün evdə filmə baxırdım.Gözlərim televizora zillənsə də fikirlərim qarışıq idi,telefonuma gələn zəngin səsi belə məni bu qarışıq fikirlərdən ayırmamışdı.Neçənci dəfə idi telefona zəng gəlirdi bilmirəm,anam çiynimdən tutub məni silkələdi,
-qızım,eşitmirsən,sənə zəng gəlir?,-key kimi anama baxıb,telefonu əlimə aldım,zəng edənin kimliyinə baxmadan zəngə cavab verdim.
-Firuzan,necəsən?,-bu Rəşid idi,onu səsindən tanımışdım.
-Rəşid?Niyə zəng vurmurdun,neçə gündü zəngini gözləyirdim,-Rəşid sözümü ağzımda qoyub,
-gəl Torqovuya,bir yerdə oturub,rahat söhbət edək,-dedi.Zəngi sonlandırıb,anama,
-ana,mən çıxıram,Rəşidlə görüşəcəm,-deyib,tez otağıma qaçdım,on dəqiqəyə hazırlaşıb evdən çıxdım.Torqovuda Rəşid məni rahat onu tapa bilim deyə brend marağazaların birinin qarşısında gözləyirdi.Ona yaxınlaşıb salamlaşdım.O məni süzüb,qəribə gülüşlə,
-cici qız olmuşan ki sən lap,London sənə düşüb,-dedi.
-sataşma mənə,-səsim çox incə idi.Biz rahat söhbət edə biləcəyimiz bir yerdə əyləşdik.
-nə istəyirsən?
-sadəcə kofe.
-olmaz elə şey,-Rəşid ofisiantı çağırıb,yemək sifariş verdi.Sonra üzünü mənə tutub gülümsədi,darıxmışdım onun səmimi gülüşü üçün.
-belə-belə işlər Firuzan,neynəmisən bu üç ili?Düzdü arada atanı,ananı görəndə səni soruşurdum,ancaq bir də sənin dilindən eşidək.Mən ona Londondakı həyatımı qısa formada danışdım.
-məni qınayırsan sən də?Mən getməyə bilməzdim,bu mənə özümütəsdiq üçün hava-su kimi lazım idi.Bilirsən ilk başda bunu başqalarına görə edirdimsə sonralar başa düşdüm ki,mən özümü özümə sübut etmək