şirindillə başa salmaq istəsəm də xeyri olmadığın görüb,sillə-təpiyə keçirdim bəzən.Mən vurduqca o nəinki mənə qarşılıq vermirdi,gözündən yaş axır,eyni sözləri təkrarlayırdı : “Mən getmə dedim,o isə qalmadı”.Rəşid danışdıqca gözlərim dolurdu,
-Firuzan,Savalan elə insanlardandır ki,hər şeyi iniçdə çəkir,dili ilə yox gözləri ilə danışır,sənin yoxluğun onunçün dözülməz idi,soruşursan ki,səni bağışlayıb?Yox.Bu onun üçün çətindir,Savalan insanlara bir neçə şansı verir,ancaq həyatından sildiyi birini yenidən heç vaxt nə bağışlayır,nə də o insanla əlaqə saxlayır.Həyatımda üçüncü dəfə deyilən sözlərin təsirindən boğulacağımı hiss edirdim,nəfəsimi çəkib,dayanmışdım,ən qəribəsi də o idi ki,hər üç hal eyni insan üçün idi.Rəşid üzümə baxıb,
-hər şey səndən asılıdır,fakt odur ki,o səni sevir,ancaq səni bağışlamağı asan olmayacaq.
-sağol səni Firuzan,dünyada səndən axmaqı yoxmuş,-Rəşid özüm haqda dediyim bu “tərifə” gülürdü,məndə gülümsünüb,-yaxşı,o yazıq Rəvanın günahı nə idi?,-soruşdum.
-onu bilmirəm,Savalan bir gün mənə zəng vurub,polis bölməsində olduğunu dedi,mən gedəndə o dindirilmədə idi,ifadə verirdi,Savalan onların arasında nəyin üstə dava düşdüyünü desə də onu məhz nəyə görə döydüyünü demədi.Rəşidlə həmin günü bir çox başqa mövzulardan danışıb,sağollaşmışdıq.Bir neçə gün Rəşidin dedikləri haqda düşündüm və sonunda ona zəng vurdum.
-Rəşid,mənə köməyin lazımdır,əgər kömək etsən,onda o məni bağışlayacaq.
-mənim gözüm üstə,ilan ulduz görməsə ölməz,dur gəl avtosalona.Rəşidgil bir vaxtlar işlədikləri avtosalonu indi Savalanla şərik işlədirdilər,bir neçə xarici şirkətlərlə müqavilələr imzalayıb işləri xeyli böyütmüşdülər.İlk anda onun nə demək istədiyini başa düşməmişdim,Rəşid isə çodan telefonu söndürmüşdü.Ona yenidən zəng vurub soruşmaq ağlımdan keçsə də Savalanı görmək ümidi ilə ora getməyə qərar verdim.Salonda müxtəlif markalı maşınlar,onların ətrafında isə işçilər və alıcılar var idi.İşçilərdən birini çağırıb,Rəşidin adını verdim.O mənə ikinci mərtəbəyə qalxmağı