görüşüb,
-Rəşid,gözəl qızdır,Allah ayırmasın,-dedim.Rəşid dərindən bir ah çəkib,
-atası ayırır e,atası,-dedi.Cəmilə Rəşidə gözlərin süzdürüb,
-qız evi,naz evi,-dedi.
-amma sizdə qızdan çox,atası nazlanır,-Rəşidin son sözləri məni xeyli güldürmüşdü.Onların bu qısa dialoqu mənə səmimi gəlmişdi.Biz gəlib,şəhərdəki restoranların birində əyləşdik.Cəmilə ilk andan xoşuma gəlmişdi,ilk dəfə idi bir həmcinsimlə səmimi ünsiyyət qura bilirdim,bəlkədə Rəşid olmasa idi,bu belə olmazdı.Cəmilə pedoqoji universitetdə,dördüncü kursda təhsil alırdı,Rəşidlə Cəmilə rəşid bu yay ismayıllıdan qayıdanda avtobusda tanış olmuşdular.Rəşid iki dəfə onlara elçi göndərsə də atası Cəmiləni ona verməmişdi,səbəb isə Rəşidi tanımaması idi.Bir ara Cəmilənin məni süzdüyünü görüb üzünə baxırdım.
-Rəşid sizin haqda çox danışıb mənə,ancaq siz çox gözəl xanımsız,-Cəmilə çəkinə-çəkinə deyirdi bu sözləri.Mən gülümsəyib,
-mənə sən deyə müraciət et,-dedim.Cəmilədə özümü görürdüm,saflığı,hər şeydən tez inciməsi,kövrək olması mənə çox bənzəyirdi,ancaq o Rəşidi çox sevirdi,Rəşidin bir baxışından onun nə demək istədiyini anlayırdı.Cəmilə jestik hərəkətlərlə danışan insan idi,bir ara necə oldusa mən artıq onun nə danışdığına deyil,əl-qol hərəkətlərinə fikir verirdim,istər-istəməzdə gülməyim gəlirdi,Rəşid ona tərs-tərs baxanda Cəmilə sözünü yarıda kəsib,qollarını yanına saldı,
-başa düşdüm,daha çək o baxışlarını,-dedi.O elə asta və qorxaraq deyirdi ki,onları izləmək xoşuma gəlirdi.Evə gələndə Rəşid əvvəl Cəmiləni düşürdü,sonra isə məni evə apardı,yolda o məndən Cəmilə haqda fikirlərimi soruşanda,-yaxşı qızdır,onda özümü görürəm,mənim bir başqa formamdır elə bil,-dedim.Rəşid etiraz edib,
-yox,sən onun dəqər danışan deyilsən,o səndən çox danışır,-dedi,ikimizdə gülmüşdük.Evimizə çatanda Rəşid sabah səhər məni iş yerində gözləyəcəyini dedi və sağollaşıb getdi.Axşam atamla bu məsələni müzakirə etmiş,bir daha razılığını almışdım.Sabah hazırlaşıb,Rəşidin dediyi saatda orda idim.Rəşid məni kadrlar şöbəsinə