n gələni edirdim,saatlarla otağımdan çıxmır,çıxanda da çalışırdım səssiz hərəkət edim,onun otağının qapısından keçəndə isə hündürdaban ayaqqabılarımı əlimə alıb ayaqyalın otağıma qaçırdım ki səs etməyim.Bir dəfə isə tutuldum,mən ayaqqabılar əlimdə qapıdan keçən zaman Savalan yanında hamımızın baş mexanik adlandırdığı Əli dayı ilə qapını açıb otaqdan çıxırdılar.Onlar mənə təccüblə mən isə onlara bağa oğurluğa girərkən tutulan uşaqlar kimi baxırdım.
-qızım ayaqyalın niyə gəzirsən?
-şey..Əli dayı,şey oldu...bir anlıq nə yalan uydurum bilmədim,-hə,ayağımı incidirdilər ona görə çıxardım,-deyib cəld öz otağıma qaçdım.Qapını örtüb ayaqqabılar əlimdə dayanmışdım,öz-özümə gülürdüm.Ardımca Savalan otağa girdi,alnını ovuşdura-ovuşdura,
-niyə rahat ayaqqabılar geymirsən?,-səsi çox sakit idi.
-şey..bunlar rahatdı,sadəcə..sadəcə,-o mənə elə baxırdı ki,nə deyəcəyimi unudurdum,dil çaşar sözün düzün deyər misalı,məndə,-sadəcə səs salmamaq üçün sənin otağının qabağından keçəndə çıxarıb əlimə alıram,-dedim.Savalan bir neçə saniyəlik gülümsəməsindən sonra mənə yaxınlaşıb ayaqqabıları əlimdən aldı,mənim əllərim isə hələdə havada qalmışdı,
-otur,-mən qorxaq baxışla ona baxırdım,-qorxma otur,-bu dəfə daha sakit formada dediyi sözdən sonra oturdum.Savalan əyilib ayaqqabıları ayağıma geyindirmək üçün növbə ilə ayaqlarımı əlinə alırdı.O bunu etdikcə bədənim necə yığılırdısa özümü ələ ala bilmirdim.O ayaqqabıları geyindirəndən sonra heç nə demədən qapıya tərəf getdi.
-xatırlayırsan,mənim karsofkalarımın ipləri tez-tez açılırdı,səndə hər dəfə onları bağlayırdın.
-mən heç nə xatırlamıram,-yenə səsi soyuq idi.Bu məni incitsə də biruzə verməyəcəkdim,
-amma mən xatırlayıram,dostluğumuzu,mənə görə zaqatalaya gəlməyinizi,Rəşidin sənlə olan zarafatlarını,mən bu zarafatlara güləndə isə sənin necə əsəbləşdiyini,səndən necə çəkinib qorxduğumu,bir qışqırtına ağlamaq dərəcəsinə çatdığımı,mən gedirəm deyəndə getmə deyib,etdiyin üsyanı,yanağımdan süzülən yaşı,mənə nifrətlə baxan baxışlarını,-ayağa