m də ağrı keçmirdi,bir tərəfdən də bulanıqlıq hiss edirdim.Savalanın işə getmə saatı idi,özümü cəmləşdirib,aşağı düşdüm ki,ona səhər yeməyi hazırlayım.Lətifə xalada ayaq üstə idi,o məni görüb,sabahın xeyir edəndən sonra,
-qızım,gözümə bir təhər dəyirsən,rəngin ağarıb elə bil,bir yerin ağrımır ki,-soruşdu.
-yox mama,-demişdim ki,mədəmdə küt ağrı yenidən gücləndi,Lətifə xala məni oturdub,
-haran ağrıyır soruşdu?,-soruşdu.Axırıncı ona,-mədə,-dediyimi xatırlayıram,ondan sonra özümdən getmişəm.Gözlərimi açanda təcili yardım işçiləri məni müayinə edirdilər,Savalan başımın üstündə Lətifə xala,Atabəy əmi isə kənarda dayansalar da hər üçünün narahatlığı üzlərindən oxunurdu.
-qorxulu bir şey yoxdur,qızımız hamilə ola-ola yeməməli olduğu şeylər yeyib,-qoca tibb işçisinin sözləri hamımızı sevindirmişdi,-bundan sonra özünə və bətnindəki körpəyə yaxşı bax,-Atabəy əmi təcili yardım işçilərini yola salmaq üçün otaqdan çıxdı,Lətifə xala yanıma gəlib boynumu qucaqladı.
-mənim balalarım,-o əvvəl məni sonra isə Savalanı öpüb təbrik etdi.Sonra isə bizi tək qoyub otaqdan çıxdı,qapının arxasında onun Atabəy əmiyə,-ay kişi gəl deyirəm sənə,rahat burax uşaqları,-dediyini ikimizdə eşidib gülmüşdük.Savalan yanımda oturub ciddi dayansa da onun sevinci gözlərindən oxunurdu.O əlini qarnıma qoyub sığallayırdı,mən onun əlini izləyirdim,o isə qarnıma baxırdı.Əlimi onun əlinin üzərinə qoyub,
-burda ikimizdən bir parça var,o hər gün biraz böyüyüb,bir gün ora sığmayacaq və yanımıza gələcək,-dedim.Savalan daha da yaxınıma gəlib,məni qucaqladı,
-gülüm,mənə ən dəyərli hədiyyəni verdin,-dedi.Hamiləliyim normal,keçirdi,həm Savalan olsun,həm də Atabəy əmi ilə Lətifə xala mənim hər istəyimi yerinə yetirirdilər.Saatlar irəliləyir,günlər keçirdi,hamiləliyimin altıncı ayında idim.Bir gün Rəşid zəng vurub Cəmilənin doğuş sancılarının başladığını dedi,onlar bir həftə əvvəldən xəstəxana da qalırdılar.Mən tez Savalana zəng vurub,gəlib məni aparmasını istədim.O tez gələcəyini dedi,mən onu gözləyirdim,artıq