bir saat keçmişdi,ona iki dəfə zəng vurub harda qaldığını soruşmuşdum,Savalan tıxacda ləngiyirdi.Mən isə xəstəxanaya getmək üçün tələsiyirdim.Lətifə xala evdə deyildi,Laləgilə getmişdi,Atabəy əmi isə qonaqlığa getmişdi,o,qonaqlıqlarda bəzən içki də içdiyi üçün çox zaman belə yerlərə maşınla getməzdi.Bu gündə adəti üzrə maşınla getməmişdi.Açarları götürüb,özüm rol arxasına keçdim.Həmin gün şəhərdə tıxac çox idi,kəsə yollarla gəlib xəstəxanaya çatırdım.Tərslikdən yolun ortasında benzinim bitmişdi,bilmirəm necə oldusa arxamdakı maşın mənim maşınıma dəydi.Mən önə əyiləndə başım rola dəydi,bu anda əlimi qarnıma aparıb,bərk sıxmışdım,özümə heç nə olmasa da qarnımda ağrılar var idi.Telefon dayanmadan zəng çalırdı,bir tərəfdən də arxadakı maşının sürücüsü bizim maşının ön şüşəsinə döyəcləyirdi.Telefona cavab verib,
-Savalan,tez gəl,-ona hazırkı adresimi verib,maşından düşdüm.Sürücü mənim halımı görüb,
-ay bacı,bu halınla nə məcburdu,maşın idarə edirsən?,-təəccüblə soruşdu.Savalan yarımsaat sonra yanımızda idi,o hər şeyi qaydasına salmağa çalışırdı,arxadakı maşının sahibi halıma hörmət edib yol polisini çağırmamışdı.Savalan isə üzümə elə qanlı-qanlı baxırdı ki,təxmin edirdim ki,bunun acısını çox pis çıxacaq məndən.Biz xəstəxanaya çatanda uşaq artıq dünyaya gəlmişdi.Həmik məni müayinə edib,-hər şeyin qaydasında olduğunu deyəndən sonra mən rahat nəfəs alsamda Savalanın üzündəki əsəb və gərginlik olduğu kimi dururdu.Cəmiləylə Rəşidin qızları dünyaya gəlmişdi,Savalan nə qədər onların yanında özünü sevinmiş kimi göstərsə də onda olan gərdinlik on mert kənardan belə hiss olunurdu.Axşam evə gələndə maşında bir dəfə cürətimi toplayıb,ona hər şeyi izah etməyə çalışdım,
-Savalan..O əli ilə susmağımı bildirdi,ərimi yaxşı tanıyırdım,daha heç nə deməyib susmalı idim.Evə çatmışdıq,Lətifə xala Savalana bir söz deməsə də məni kənara çəkib,yuyub-yuyub sərirdi.Etdiyim səhvi anlayırdım,nə yaxşı ki,Atabəy əmi heç bir söz demədi,yoxsa daha dözməyib,dəm verəcəkdim gözlərimə.Gecə yerimizə