görünürsən,gəlişimizə sevinmədin deyəsən.
-yox başqa məsələdi,soruşma başımıza gələni,Rəşid uşağın doğum şəhadətnaməsin götürməyə getmişdi bu gün,uşağın adın Rəşidə əvəzinə Rəfiqə yazıblar.Cəmilə bunu deyəndə məni bir gülmək tutmuşdu ki səsimə Savalan narahat halda mətbəxə gəldi.O məsələni biləndə,
-siz nə cür adlar fikirləşib dava etsənizdə onun adı əvvəlcədən seçilmiş imiş ki,belə alınıb,adıyla böyüsün,-deyib onlara təskinlik vermişdi.İyul ayı keçmiş,avqust ayı gəlmişdi,hamiləliyimin səkkizinci ayında idim.İkimizin ad gününü birləşdirib bir yığıncaq təşkil etmişdik.Ona nə hədiyyə edim deyə günlərlə düşünmüşdüm,standart hədiyyələrdən seçilən bir şey istəyirdim,sonunda ona tanış olduğumuz gündən bu günə kimi birlikdə olan şəkillərimizdən slayt hazırlatmaq qərarına gəlmişdim,bu işdə isə Cəmilə mənə köməklik etmişdi.O isə mənə zinət əşyası hədiyyə etmişdi.Oktyabr ayı gəlmişdi,bir gün gözümü küt sancılarla açdım.Həkimin dediyi vaxta,yəni doğuşa hələ on gün var idi,planlaşdırmışdıq ki,bu həftənin axırı xəstəxanaya yataram,ancaq deyəsən körpəmiz sıxılmışdı orda qalmaqdan tezcə yanımıza gəlmək istəyirdi.Bir neçə saatlıq əzablardan sonra oğlumu dünyaya gətirə bilmişdim.Həyatımda “mən bunu bacardım” dediyim an isə Savalanın oğlumuzu qucağına aldığı an idi.Mən ərimin gözlərindəki duyğuları görəndə xoşbəxtliyin nə demək olduğunu anlamışdım.Oğlumuzun adını Atabəy əmi Savalanın babasının adını qoymuşdu,Cəmil.Cəmil çox ağlağan uşaq idi,nənəsi ilə babası da onu yamanca qucağa öyrəşdirmişdilər.Demək olar ki,uşaq ancaq acanda mənim qucağıma verilirdi.Cəmillə həyatımız dəyişmişdi,ondan əvvəl evin səssizliyinə necə dözürmüşük bilmirəm.Doğru deyiblər,olmayanda insan darıxmır.Günlər keçir,Cəmil böyüyürdü.Yeni il gəlirdi,Cəmil üç aylıq idi.Bir sabah gözlərimizi bəd xəbərlə açmışdıq.Qaynatam rəhmətə getmişdi.Dünən gecə Lətifə xalaya,
-elə bil ürəyim sancdı,-deyərkən əslində infakt keçirdiyindən xəbərsiz idi qaynatam.Evimiz yasa qərq olmuşdu,Savalan atasına çox bağlı idi.Atasının