o üzünü mənə çevirib,-mən səndən ayrı qala bilmərəm,hər şey mənə səninlə xoşdu,-dedi.
-bəlkədə şablon səslənəcək,amma görəsən hansı yaxşı əməlimin mükafatısan?,-o əlini üzümə toxundurub,
-bəs sən?Sən hansı əməlimin mükafatısan,-dedi,onun gözlərində kədər var idi,amma sevgini də görürdüm,məni hələdə yaşadan sevgini.Bir ay keçmişdi,Mələyin oğlu dunyaya gəlmişdi,bir həftə sonra isə onun analizlərinin cavablarını öyrənəcəkdik.Mən gün keçdikcə gücdən düşür,tükənirdim,mən hər gün biraz daha ölümə yaxınlaşırdım.Mələyin analiz nəticələri də mənfi çıxmışdı.Vəssalam,bu da son.Mənim son ümidim də əlimdən qum dənələri kimi getmişdi.Ən dəhşətlisi isə Savalana yaşatdığım bu iztirablar idi.Hər gün gözlərimi bu gün ölərəm ümidi ilə açırdım.Ona verdiyim bu əzablar od olub məni yandırırdı.Savalan isə əlindən gələn hər şeyi edirdi ki,donor tapsın.Atam tərəfdən bütün qohumlarımız analizdən keçsələr də heç birindən müsbət cavab çıxmamışdı.Daha dözə bilmirdim,bədənim hər gün biraz daha cürüyürdü.Bir axşam ikinci mərtəbədəki eyvana çıxıb,bütün əzablarıma son vermək istədim.Lakin Savalan məni belimdən qucaqlayıb,gözləri yaşlı halda,
-yenə məni düşünmədin,-dedi.Onun gözlərində təəssüf hiss olunurdu.Mən bunu ona görə edirdim,o isə təəssüflənirdi.Ona məni belə görmək necə xoş deyildisə mənə də onu sözün əsl mənasında köçmüş görmək xoş deyildi.Əbluc dayı şüalanmaya başlamaq istəyirdi,mənim sağalma faizlərim isə hər keçən zaman daha da azalırdı.Okytabr ayı gəlmişdi.Fəsillərin dəyişməsini ağaclardakı yarpaqlardan bilirdim.Bu gün oğlumun iki yaşı tamam olurdu.Evdə hamımız birlikdə qeyd edirdik.Cəmil mənim qucağımda çox dayanmırdı,tez-tez Laləni istəyirdi,bir dəfə isə dözməyib Savalanın yanına qaçdım.
-oğlum məni istəmir,-Savalan məni qucaqlayıb,
-sakit ol,keçəcək,-dedi.Biraz sonra isə o Cəmil qucağında gəlib yanımda dayandı,Cəmil Savalana çox bağlı idi,onun qucağında sakit dayanırdı.Mən Cəmili Savalanın qucağında sevib əzizləyirdim,öpməyə qorxurdum,dərmanların təsiri olar deyə