dayı qapıdan gülümsəyərək çıxdı.Axşam tərəfi isə Əbluc dayı Savalan və anama iki-üç dəqiqəlik mənim yanıma gəlməyə icazə vermişdi.Onlar ikisi də bir girmişdilər qapıdan,hər ikisinin də gözləri yaşla dolu idi.
-ağlamayın,mən yaxşıyam,daha da yaxşı olacam,-desəm də elə həmin an ağrılar içində qıvrılmaq dərəcəsində idim,lakin biruzə verməməyə çalışırdım.Bilirdim ki,bunlar artıq xəstəlik yox,əməliyyat ağrılarıdır,zamanla hər biri keçib gedəcək.Anam çox qalmayıb,Savalanla məni tək qoymuşdu.Savalan əlimi bər-bərk tutub,
-səni öpməmək üçün özümü güclə saxlayıram ,-dedi.
-elə məndə,-bu sözmüdən sonra o əyilib dodaqlarını boynuma toxundurub məni boynumdan öpdü.Bəlkədə inanmayacaqsız,amma xoşbəxt anlar ən güclü dərmanlardan belə daha təsirlidir.Savalanı görmək mənə elə xoş olmuşdu ki,o gecəni daha rahat yatmışdım.Günlər keçirdi məni iki nəfərlik palayata köçürmüşdülər,çarpayıların birində mən,birində isə Savalan yatırdı,o bir an olsun belə məni tək qoymurdu,bəzi gecələr isə anam və Lətifə xala zorla onu evə göndərib,yanımda qalırdılar.Bir gün Savalan məni biri ilə tanış edəcəyini dedi.Qapı döyüldü və qucağında bir dəstə güllə eyniylə mənə bənzəyən bir kişi qarşımda dayanmışdı.Mən təəccüblə bir Savalana bir də o kişiyə baxırdım.Kişi gülləri mənə uzadıb,
-mən Alekseyəm,sənin qardaşın,-dedi.Mən gözlərim böyümüş halda Savalana baxırdım,o gözlərini qırpıb bunu təsdiqlədi.
-axı bu necə ola bilər?,-heyrətlə onlara baxırdım.Aleksey Savalana dönüb,
-əgər qısqanmayacaqsansa olar onu qucaqlayım?,-soruşdu.Savalan isə gülləri ondan alıb,
-o ki,sənin bacındır,bacı ilə qardaş arasına girilməz,-cavabını verdi.Deyəsən mən yuxu görürdüm və yadakı hələ keyləşdiricinin təsirində idim,olur-olmaz şeylər fikirlərimi qarışdırırdı.Aleksey məni qucaqlayanda isə bunun nə yuxu,nə də illuziya olmadığını başa düşdüm.Mənim bir qardaşım daha var idi artıq,eyniylə mənə bənzəyən qardaşım.Bir neçə həftə keçmişdi,mən artıq evimdə idim,bu gün sonuncu dəfə müayinə üçün gedəcəkdik.Sabah yuxudan həyəcanla