ağardırdı.Bezgin şəkildə,
-zibilxana darvazanın yaxınlığındadır,apar ora at,-dedim,qapını örtmək istəyəndə isə o ayağı ilə saxladı.
-qoy Cahan xala qərar versin bunların hara qoyulacağına,-bu dəfə o dişlərinin hamısını mənə göstərirmiş kimi gülürdü.Mən isə key kimi onun nə demək istədiyin beynimdə analiz edirdim.Nə isəki Ramil məni bu analizdən vaxtından əvvəl xilas etdi.
-güllər Cahan xala üçündür,sənə yoxdu,sevinmə,-o mənə fikir vermədən içəri keçdi,arxasınca isə Nüşabə xalayla Rauf əmi onun ardınca getdilər.Anam gülləri vazaya qoyub,onları süfrə arxasına dəvət etdi.Yemək süfrəsindən sonra hər kəs bir tərəfə çəkilib söhbət edəndə isə,mən həyətə çıxdım.Həyətimizdə bir qoca tut ağacı var idi,atam deyirdi babam cavan vaxtı əkib.Uşaqlıqda onun ən üstəki budaqlarına kimi çıxsamda zamanla ən aşağıdakı budaqdan o tərəfə çıxa bilməz hala gəlmişdim,insan vərdişdən düşərsə hər bir iş ona dağlar qədər çətin gələr,indi mənə də bu tut ağacına çıxmaq ən çətin bir şey kimi görünürdü.Ona görədə həmişəki yerimə ,yəni birinci ağır budağa çıxıb,oturdum.Yenə xəyallar dörd ətrafını əhatələmişdi,düşündüyüm isə yanmış şəkildə sadəcə başı qalan oğlan idi.Görəsən o indi hardadır,nə edir?Bu şəkildən onda da varmı?Mənim kimi o da hər gün baxır bu şəklə?Yəqinki yox,bəlkədə heç məktəbi neçənci iləd bitirdiyidə yadında deyil.Mən isə o ilin hər bir rəqəmini özüm üçün sevimli rəqəm elan etmişəm,1991-ci il.Məni xəyallardan Ramilin səsi dinsindirib ayırdı.
-sən orda neynirsən?,-bezmişdim onun kölgə kimi məni izləməsindən.Eyni bezginliklə,
-tut yeyirəm,gəl qonaq ol,-dedim.Ramil qaşların düyünləyib,
-ələ salma məni,düş aşağı,sözüm var sənə.Mən yerimi rahatladım,
-sözün var özün çıx,mən niyə düşürəm ki?Ramil ağacı əhatələyib,çıxmaq üçün münasib yer axtarırdı,elə ilk çəhddə ayağı boşa getdi.Mən gülüb,
-yaxşı,yaxşı,düşürəm,sən kimi çox istəyirsən onun canı çıxma bura,bir yerini qırarsan,sonra Nüşabə xala buranın altın üstünə gətirər.Ehtiyatla düşüb onunla üzbəüz dayandım,
-hə nədi,nə