ç vaxt ailəmdən uzaq qalmamışdım,buna görə də təyyarəyə minən kimi ağlamağa başladım.Bir neçə saatdan sonra biz istanbulda idik.Bu şəhəri qiyabi olaraq yalnız televiziyadan və jurnallardan tanıyırdım.Ancaq real olaraq şəhər həqiqətən də gözəl idi.Biz şəhərdən biraz kənar balaca bir oteldə qalacaqdıq.Birinci günü yol yorğunu olduğumuzdan hər kəs əşyalarını onlar üçün ayrılmış şkaflara yerləşdirib,yemək yeyəndən sonra yatdıq.Mən Nazlı ilə eyni otaqda qalacaqdım.Sabah bizi ağır və daha da yorucu gün gözləyirdi,qrup rəhbərimiz Həsən müəllim idi,xətrini çox istədiyimiz müəllimlərimizdən biri idi.Səhəri günü Həsən müəllim aramızda mövzu bölgüsü edib,hər birimizə istanbulun bir səmti barədə,eləcə də orada yerləşən tarixi abidələr barədə məlumat toplamağı tapşırmışdı,çoxlarımız bu tarix məsələsinə etiraz etdik,Həsən müəllim,
-bura təkcə gəzməyə gəlməmişik,həmdə öyrənməyə gəlmişik,-dedi.Qrupda cəmi dörd qız olduğumuzdan Həsən müəllim bizi iki-bir qruplaşdırdı, Nazlı ilə yaxınlığımızı nəzərə alıb bizi bir qrupa salmışdı.Həsən müəllimin tapşırığına görə biz taksim meydanı haqda məlumat toplamalı idik,lakin Nazlının ideyası ilə biz şəhərin ən məşhur kapalıçarşı bazarını gəzdik,gördüyümüz hər şeyi almaq istəsək də pulumuz yetmirdi.Ordan özümə hər iki tərəfinə şəkil yerləşdirmək mümkün olan bir klon almışdım.Otelə qayıdanda özümlə götürdüyüm yanmış şəklimi kəsib,klonun bir tərəfinə o oğlanın,digər tərəfinə isə özümün şəklimi yerləşdirdim.Nazlı mənə,
-sən dəlisən,tanımadığın insanın şəklini niyə bu qədər əzizləyirsən axı?,-deyəndə ona incik-incik baxırdım sadəcə.Bəlkədə o haqlı idi,bəlkə yox o haqlı idi,yad bir insana bu qədər dəyər verməyimi bəzən özüm belə anlamırdım.Şam yeməyində Həsən müəllim bizim tapşırığı yerinə yetirmədiyimizi biləndə bizə cəza olaraq,sabah bizimlə gələcəyini dedi.Gecə yuxum gəlmirdi,Nazlının sözləri məni elə bil yuxudan oyatmışdı,ilk dəfə idi,belə hala düşürdüm,fikirlərim bir anda qarışmışdı.Yatağımda bir neçə dəfə o tərəf bu tərəfə dönəndən sonra