qorxusu məni vahimələndirirdi.Gəldiyimiz yolnan qayıtmağı düşündüm bir anlıq,lakin yenə dünən gecəni xatırlayıb,birza əvvəlki dəstənin yanına qayıtmaq qərarına gəldim,onlardan çox da uzaqlaşmamışdım.Heç iki addım atmamışdım ki,kimsə adımı çəkdi.
-Hilal,yenə gecə vaxtı tək tənha nə işin var bu sahildə? Bu Cavid idi.Cavidə qrupumuzu,bura niyə gəldiyimizi,qrupdan niyə ayrı düşdüyümüz danışdım.O ikinci dəfə mənə ən cətin anımda kömək əlini uzadırdı.
-bura oteldən çox uzaqdır,yaxşı ki,tək qayıtmamısan,gedək səni ötürüm.Biz sakit sahil boyu gəlirdik.Yol boyu Cavid mənə neçə yaşın var, harda oxuyursan,neçənci kurs,hansı universitet kimi suallar verirdi,eyni sualları da mən ona verirdim.Cavid 180-185 boylarında,əsmər,29 yaşında,yaraşıqlı biri idi.Mənə onun siması tanış gəlirdi,ancaq kimə bənzədiyi tapa bilmirdim.Enli alnı,iri qara gözləri,nisbətən böyük burnu və həcmli dodaqları var idi,esmer saçları çox qısa vurulmuşdu,ön dişlərindən biri qızıldan idi,bu ona gülən zaman qəribə bir şırınlik verirdi.O moskva dövlət universitetini bitirmişdi,dediyinə görə universitet illərindən kiçin bizneslə məşğul olmağa başlamış,universiteti bitirnədən sonra isə orada qalıb,biznesini genişləndirmişdir.Beləcə biz danışa-danışa otelə çatmışdıq.Cavidə məni ötürdüyü üçün təşəkkür etdim,o,isə gülümsəyib,-birdə tək gəzmə,gecen xeyirə qalsın,-deyib getdi.Sonrakı bir neçə gün mən onu görmədim.Bir gün otağımıza mənim adıma bir dəstə qızılgül göndərmişdilər.Üstündə də ürək formalı bir kat var id.Müasir oğlanlara belə hərəkətlər bayağı gəlir,ancaq o zamanlar üçün bunu əsl centlmenlər edərdi.Güllər Caviddən idi,karta isə eyniylə belə yazmışdı :
-ümid edirəm daha gecələri sahildə tək gəzmirsən,mən bir neçə günlük moskvaya qayıtmalı oldum,həftəsonu işlərimi həll edib gələcəm...Heç bilmirdim sevinim ya teeccüblənim,çünki belə bir jesti gözləmirdim.İlk dəfə aldığım qızılgüllər zıbıl qabını deyil vazanı bəzədi.Kartı gizlədib,Nazlıya güllərin kimdən gəldiyini demədim,niyə bilmirəm ilk dəfə idi ondan