n nəyisə gizlədirdim,bəlkə qısqanclıq hissi bunu mənə etdirirdi,axı Nazlı Cavidin adın eşidən kimi çoxlu suallar verməyə başlayırdı.Həmin an öz hərəkətimdən və fikirlərimdən özüm utansamda Nazlıya daha heç nə demədim.Nazlı isə təəccüblənmişdi.
-Hilal,sən həmişə sənə göndərilən gülləri atardın,həmişə də deyərdin ki,mən yalnız sevəcəyim kişidən güllər qəbul edəcəm,nə məsələdi?Kimdi bu gülləri göndərən?
-güllər...Heç bilmirdim ona nə deyim,yaxşı ki,həmin anda qrup üzvülərindən biri bizi Hüseyn müəllimin çağırdığını dedi.Qapıdan çıxanda isə Nazlı əyilib,qulağına,
-sonra mənə hər şeyi danışmalı olacaqsan,-pıçıldadı.Mən isə udqunmuşdum,bilirdim ki,Nazlı məndən söz almamış əlçəkməyəcək.Hüseyn müəllim sabah ankaraya gedəcəyimizi bildirdi,biz istanbula bir həftə sonra qayıdacaqdıq.Kefim pozulmuşdu,biraz əvvəlki əhval-rühiyəmdən əsər əlamət qalmamışdı.Cavid həftəsonu bura gələcəkdi,mən isə ankaraya gedəcəkdim.Nazlı ortalarda yox idi,yerimə girib,yatmağa çalışdım.Səhər yeməyindən sonra hava limanına getməli idik.Yemək zamanı mənim kefsiz olduğumu hamı görürdü.Yola düşənə kimi çarə axtarırdım ki,mən Cavidə necə xəbər edim.Əslində bir kağıza yazıb,otel işçilərindən birinə verib ona çatdırmalarını xaiş edə bilərdim,lakin içimdən bir səs : “Sən heç nə etmə,əgər qismətdirsə o səni tapacaq,biz yenidən görüşəcəyik”,-deyirdi.Mən hüç vaxt heç nəyi qismətə buraxmamışdım,hər şeyi planlı şəkildə yaşamağı sevənlərdən idim.Lakin hər şeyin bir ilk vardır,mən də ilk dəfə qismət deyib,yola çıxdım.Cavdin verdiyi gülləri isə özümlə götürmüşdüm.Çamadanlarımızı yığanda Nazlı bunu görüb,-yox dəqiq sən məndən nəisə gizlədirsən,daha soruşmayacam,ancaq bilirəm ki,bu güllər Caviddəndir,-demişdi.Mən isə ona tərəf baxmadan öz işimi görürdüm.Ankara istanbuldan saha sakit bir şəhər idi.Burda olsamda ürəyimin bir hissəsi bakıda bir hissəsi isə istanbulda qalmışdı.Otelə yerləşən kimi evimizə zəng vurdum,onlar üçün çox darıxmışdım,səkkiz gün idi ki,onlardan ayrı idi,heç vaxt bu qədər müddət onlardan ayrı