qalmamışdım.Atamla heç salamlaşmamış,anam telefonu ondan aldı,ikimizdə ağlaya-ağlaya danışırdıq,sonra atam telefonu anamdan aldı.Atam nə qədər özümü sıxıb saxlasa da sagollaşanda onun da qəhərləndiyini hiss etmişdim.Gecə yatağıma girəndə gözlərimi yumub,əslində,bura gəlməyimin,ailəmdən uzaq qalmağın,hər şeyin mənasız olduğunu düşünürdüm,tək mənalı olan mənimçün Cavid idi,onunla olan tanışlığımız.Cavid necə və niyə mənimçün belə mənalı ola bilmişdi?Bu suala cavab tapa bilmirdim,Cavid mənim qurğumun ideal obrazına ən real namizəd idi.Klonu açıb içindəki oğlan şəkli ilə Cavidi müqayisə edirdim.Onlar bir-birinə çox bənzəyirdi,bəlkədə bu səbəbdən Cavid özüdə bilmədən mənim diqqətimi çəkə bilmişdi.Fikirlərim qarışmışdı?Əslində yox.Mən bilirdim ki,mənimlə son zəngi vuran oğlanla rastlaşma şansım sıfırdı,bəlkədə buna görə məhz ona bənzəyən birini istəyirdim həyatımda.İndi həmin insanla rastlaşmışkən yenidən yollarımızın ayrılacağı fikri mənə pis gəlirdi.
-deyəsən hadisələri çox qabaqlayıb,həddindən çox düşünürəm,-deyib,yatdım.İki gün idi burada idik.Həsən müəllim bizə beş dəqiqə belə dincəlməyə imkan vermirdi.Bu gün həftənin altıncı günü idi,düşünürdüm Cavid yəqin istanbula gəlib,mənim olmadığımı biləndə görəsən neyləyib?Bəlkədə heç gəlməyib,bəlkədə heç mən onu onun məni maraqlandırdığı kimi maraqlandırmıram.Günün yarısına kimi beynimdə bu fikirlərlə dolaşdım.Bu günü neçə günki gərgin çalışmalarımızdan sonra Hüseyn müəllim bizə istirahət vermişdi.Hər kəs öz otağında dincəlirdi.Bura gələndən heç gəzintiyə çıxmamışdıq.Oğlanlardan biri gəlib,gəzintiyə getmək istədiklərini,bizimdə gəlib-gəlməyəcəyimizi soruşdu.Nazlı getsədə mən halsız olduğumu deyib getmədim.Yatağıma uzanıb düşünürdüm,nəyi düşünürdüm heç özümdə bilmirdim.Birdən otaqdakı telefon zəng çaldı,dəstəyi qaldırıb cavab verəndə,otel işçilərindən biri məni gözləmə zalında birinin gözlədiyini dedi.Uşaqlar şəhəri gəzməyə getdiyindən,Hüseyn müəllimdə bu saatlarda ancaq öz elmi işi ilə məşğul olduğundan məni kimin