saçlarımı arxaya edəndə Cavidin üzündəki gülüş yox oldu.
-əlin? O üzündə sual işarəsi ilə mənə baxırdı.Balaca vaxtı süddə yanmış əlimi önə gətirib,
-əlim yanıb,bu əl uşaqlıqda necə dəcəl olduğumun göstəricisidir.Cavid biraz əvvəlki gülüşü üzünə qondurub,
-inanıram ki,dəcəl olmusan,uşaqlığın harda keçib?,-soruşdu.Mən isə fəxrlə,-Şüvəlanda,-dedim.Cavid təəccüblə,
-doğurdan?Mən orta məktəbi Şüvəlanda oxumuşam,bağ evimiz var orda,mən oxumağa moskvaya gedəndə papagildə içərişəhərə,əmimgilin yanına köçdülər,Şüvəlandakı evi satmaq istəsələr də mən qoymadım,indi hər yay ora dincəlməyə gedirlər.Bir anlıq beynimdən “görəsən biz onunla nə zamansa rastlaşmışıq? “ sualı keçsədə,içimdən bir səsə ,-ay Hilal hardan rastlaşacaqdız,o məktəbi bitirib,universitetə daxıl olanda sən balaca,gödək donlu qız idin,-dedi.
-Hilal,-deyəsən Cavidin danışdıqlarının davamını dinləməmişdim.
-hə..hə,eşidirəm.
-bizim ev deyirəm,küçənin başındakı evdi,bəs sizinki hansıdı?
-bizim ev kəndin ən yaşlı evlərindədəndir,həyətində qoca tut ağacı var.Cavid gülümsəyib,
-hə bildim,neçə dəfə tut oğurluğuna getmişəm həyətinizə, bir itiniz var idi,adamı diri-diri parçalayardı,bir dəfə onun qorxusundan hasarın başından atlayanda yıxılmışdım,yerdə şüşə parçası var imiş,köynəyimi cırmış,üçüncü qabırğamdan yuxarı hissəni kəsmişdi.Cavid elə maraqla uşaqlıq macəralarını ardarda düzüb danışırdı ki,mən bütün diqqətimi ona yönəldib,həvəslə onu dinləyirdim.Arada unutduğu hadisləri xaırlamaq üçün mənə suallar verir məndə onun kimi yadıma düşən dəcəlliklərimi ona danışırdım.O isə gözlərimə mənalı-mənalı baxar,bəzən isə özünəməxsus gülüşünü üzünə qondurardı.Gecə düşürdü,Cavid sağollaşıb getdi.O bu gün istanbula ordan isə moskvaya qayıtmalı idi,mənim bir neçə gün sonra istanbula qayıdacağımı biləndə yenə gələcəyini dedi.O gedəndən biraz sonra isə uşaqlar gəlmişdi.Biz bir neçə gün daha ankarada qalıb,istanbula qayıtdıq.Bakı üçün,evimiz,ailəm üçün çox darıxmışdım,günləri sayırdım.Darıxdığım biri daha var