r idi,Cavid.Artıq iki gün idi istanbulda idik.Caviddən isə hələdə səs-soraq yox idi.Bəzən özüm-özümü danlayırdım ki,axı nəyə ümid edirəm ki,hələ bir onun məni axtarmadığı üçün ona özlüyümdə hisrlənirəmdə.Bəlkə heç o məni bəyənmir?İlk dəfə idi mən bu hissləri yaşayırdım,indi Ramili anlayırdım elə bil.Atamgillə axırıncı dəfə danışanda o Ramilin dunən bir bu gün iki artıq Rauf əmigili üç dəfə hərbi hissəyə apartdırdığını demişdi.Mama isə kənardan,
-hamısı Nüşabənin işləridir,-deyib gülürdü.Bir neçə gün daha keçmişdi,burda son günlərimiz idi.Mən Cavidi hər an düşünsəmdə o məni heç xatırlamırdı deyəsən.Bir gün mənə yenə bir dəstə qızılgül göndərdilər.Təxmin edirdim ki,gülləri Cavid göndərib,kartı oxumadan cırıb,gülləri isə zıbıl qutusuna atmalarını bildirdim.Nazlı mənə bu dəqiqə məni boğub öldürəcəkmiş kimi baxırdı.
-keçən dəfəki güllərdən deyildi bunlar?,-bu qız dilini dinc saxlaya bilmirdi.Ona cavab verməmək üçün otaqdan çıxmaq istərkən otel işçisi ilə toqquşdum.Bu dəfə o daha böyük dəstə gətirmişdi.Cavidə olan hirsimi güllərdən çıxırdım,yenə kartı oxumadan gülləri zibil qabına göndərdim.Nazlı mənim hərəkətimə əsəbləşirdi,
-Hilal sən dəli olmusan?Axı güllərin nə günahı var?Əsəblə onun üzünə baxırdım.
-özün bilərsən,mən uşaqların yayına gedirəm,-deyib getdi.İşığı söndürüb yerimə uzandım.Cavidə hirslənməyə haqqım yox idi,lakin ona acıqlı olduğumu bilirdim,bu haqqı mənə kim vermişdi?Yenə hadisələri qabaqlayıb,beynimi olmayan şeylərin düşüncələri ilə yorurdum.Yataqdan qalxıb,uşaqların yaynına getmək istədim.Qapıdan çıxıb,pilləkanlarla aşağı düşəndə Cavid qarşımı kəsdi.Onu görəndə yaxasından tutub,bu neçə günü hardasan,məndən vacib nə işin olub ki mən yada belə düşməmişəm soruşmaq istəyirdim.İstəyirdim o izah etsin ki,niyə ankaraya mənim arxamca gəlmişdi,lakin sonra neçə gün itdi,niyə mənim hisslərimlə oynayır axı?İçimdən bunlar keçsə də özümü güclə saxlayır,hisslərimi cilovlamağa çalışırdım.Cavid isə günahını başa düşən baxışlarla mənə baxırdı.Özümü birtəhər ələ alıb