başımı qaldırdı.
-bu nə deməkdi indi?,-o sakit və gülümsəyərək soruşsa da mən özümü itimişdim,gözlərimdə dolmuşdu,yanağıma bir damla yaş axan kimi isə qaçmağa başladım,istəmirdim Cavid məni belə görsün,həm ona nə izah edəcəkdim heç özümdə bilmirdim.O yerindən tərpənmədən,
-bu oğlan mənəm,-qışqırdı.Nəfəsim kəsilmiş formada dayanıb ona baxırdım.Cavid yanıma gəlib qarşımda dayandı.
-bu mənəm,səndə o balaca,şirin qızsan hə?Gözümün yaşını silib,gülümsədim,qəribə təsadüf idi yaşadığımız.Mənim illərlə xəyalını qurduğum insan qarşımda dayanmışdı.Axı necə tanımamışdım onu?Onun adı siması mənə bu qədər tanışkən necə başa düşə bilməmişdim,özümə əsəbiləşirdim.Cavid klonu yenidən boynumdan asıb,
-bunu heç vaxt çıxarma,-dedi.Həmin günü Cavid yenidən moskvaya qayıtsa da,inanırdım ki,o mənlə əlaqəni kəsməyəcəkdi.Biz isə bir neçə gün sonra bakıya qayıdacaqdıq.İstanbulda son günümüzdə ailələrimizə hədiyyələr almaq üçün şəhərin mağazalarını gəzmişdik.Mən özümə telefon almışdım,nömrəni isə bakıdan alacaqdım.Sonuncu günün axşamı Cavid otelə zəng vurdu.Necə qayıdacağımızı,onsuz burda keçən bir neçə günü nə etdiyimi,hər bir şey ilə maraqlandı.Onun belə diqqətcil olmağı mənə xoş gəlirdi.Mən ona telefon aldığımı deyəndə sevinmişdi,mənlə daha rahat əlaqə saxlaya biləcəkdi.Bakıya qayıdanda bizi ailələrimiz qarşıladı.Hamı üçün çox darıxmışdım,əsas da evimiz üçün.Mənim qayıtmağım münasibəti ilə bütün ailəmiz bir arada yemək yeyirdik.Rauf əmiylə Nüşabə xalada bizdə idilər.Rauf əmi gələndən gedənə kimi Ramilin hərbi xidmətdə etdiklərindən,onu hər dəfə filan qədər xərcə saldığından şikayətlənir,Nüşabə xala isə,
-gözümün ağıqarası bircə oğlum var,ona qurbandı hər şey,-deyirdi.Nə yalan deyim onların belə dialoqları üçün belə darıxmışdım,insan sevdiklərinin dəyərini onlardan uzaqda olanda daha yaxşı anlayır,bir aylıq türkiyə səfəri mənə bunu daha aydın göstərmişdi.Rauf əmigil gedəndən sonra mən hər kəsin hədiyyəsini paylayıb,özümə aldığım yeni model telefonumu onlara göstərdim.Atam isə mənə