edib,
-səbr et,qismətdirsə siz yenidən görüşəcəksiz,o sənin üçün ankaraya gəlibsə,bakıya niyə gəlməsin axı?,-kimi sözlər desə də mən özümü aldadılmış və tərk edilmiş hiss edirdim.Zaman irəliləyir mən isə yerimdə sayırdım.Oktyabr ayı idi.Cavidi unudub,bütün fikrimi dərslərimə verməyə çalışsamda alınmırdı.Cavid hər an mənimlə idi,saçlarıma güzgü qarşısında baxan zaman isə mənə elə gəlirdi ki o həqiqətən yanımda dayanıb.Cavidin saçlarımı toplayıb : “saçlarını həmişə yığ,onlara kimsə baxanda o adamı öldürmək istəyirəm” sözləri isə qulaqlarımda sırğa olmuşdu.Həmişə saçlarımı açıq qoyub onlarla fəxr edən mən istanbuldan qayıdandan sonra saçlarımı yığırdım.Beynimdə Cavidi xalq duşmanı etmək üçün min cür şeylər fikirləşsəmdə ürəyim başqa sözlər deyirdi.Məndə olan bu dəyişikliyi anamgildə hiss etməyə başlamışdılar,hətta Arzu belə bəzən,
-bibi,sənə nolub,elə hey fikrin uzaqlarda olur?,-soruşurdu.Ailəmə nə qədər də mənə heç nə olmayıb fikrini qəbul etdirməyə çalışsamda olmurdu,özümü ələ ala bilmirdim.Bu il universitetdə günorta növbəsində oxuyurdum.Hər gün dərsdən gələndə özümdə bilmədən Cavidgilin evi tərəfdən gəlirdim,evə çatan kimi isə darvazanın aralı qalmışhissəsindən baxıb,evdə işiq yanıb yanmadığını yoxlayırdım.Hər gündə məyus formada ordan evə gəlirdim.Bir gün dərsdən gələndə yenə ayaqlarım məni o evin önünə gətirsə də,
-nə qədər baxmaq olar,onsuzda orda heç kim yaşamır,-düşüncəsi ilə evin önündən ötüb keçmişdim.Cavidgilin evi olan küçəni dönüb bizim küçəyə gedən yolla gedəndə isə kiminsə arxamca gəldiyini hiss etdim.Necə qorxmuşdumsa atama zəng vurub,qabağıma gəlməsini dedim,məni izləyən hər kimdirsə eşitsin deyədə elə ucadan danışırdım ki,guyaki atamın adın eşidən kimi qaçacaqdı.Mən heç vaxt atamdan qarşıma çıxmasını istəməmişdim,hələ məktəb illərində repetitor yanına getdiyim zamanlarda daha gec gələrdim evə,lakin heç vaxt nə atama,nə də qardaşlarıma məni qarşılasınlar deməmişdim.Yolun yarısına kimi gəlmişdim,atamla ratlaşdıq.O mənim qorxduğumu görüb,nə baş